Wat een mooie nieuwe poli bij Tergooi in Hilversum! Rustgevende aardetinten, een soort kunstwerk van een verticale wand vol plantjes. Iedereen friemelt eraan of ze wel echt zijn. Ik kan niet uitvinden hoe ze die nou van water voorzien, zo knap.
Heeft ook allerlei prijzen gekregen voor beste poli van nederland, of zoiets. Nou ja, daar zal het niet aan liggen.
En, nog mooier, hele poli zit vol mensvriendelijke hulpverleners!
Tijd en aandacht, uitleg en betrokkenheid….
Hele wachtkamer vol ongeruste vrouwen, en opeens zie ik voor me hoeveel ongeruste borsten er wel niet aanwezig zijn in deze ruimte!
Uitleg, weer een pannekoekensessie, echo, cellen uit mijn verkalkinkjes halen met een dun naaldje, en o er zijn ook een paar klieren die misschien wat groot zijn.
Nou ja.
Na een paar uur al uitslag.
De dokter doet er wel lang over om to the point te komen, dat lijkt een slecht teken en ja hoor dat is het ook.
Hele echte kanker, en ook in minstens 1 klier. (Er is er maar eentje onderzocht).
Dokter legt te veel uit, tot ik haar vriendelijk meedeel dat ik als patient allang niets meer hoor, ik moet eerst huilen en nog meer huilen. Gelukkig hebben ze grote voorraden zakdoekjes op de poli.
Ruime mogelijkheden tot het opdoen van praktijkervaring in onderzoeken ondergaan
(zal ik ooit nog kunnen functioneren aan de andere zijde van de tafel?)
MRI, PET scan, uitslag van dit alles al 7 dagen na heden. Of het uberhaupt een geneesbaar stadium is.
(zal ik ooit nog kunnen functioneren aan de andere zijde van de tafel?)
MRI, PET scan, uitslag van dit alles al 7 dagen na heden. Of het uberhaupt een geneesbaar stadium is.
Ze doen direct een weefselbiopt, nou ja, na een uurtje wachten in een door mij verzocht apart kamertje, waar ik de verdere zakdoekenvoorraad aanval.
Dat biopteren is ook een belevenis! Ze doen eerst alles netjes steriel afdekken, zo ook het echo-apparaat……..
De lange dunne dokter kan niet om mijn mopje lachen, maar het is toch echt een maf gezicht hoe hij de echokop eerst helemaal volkwakt met kledder en dan in iets stopt wat ik niet anders kan omschrijven als een condoom van een meter lang!
Nouja dan lacht er nog iemand…..
Hij vangt wel vier weefselpijpjes door in mijn voorgevel te SCHIETEN. Echt waar. Tak, tak, als een nietpistool. Het is verdoofd hoor dus het is niet erg, maar wel unheimisch.
En dan word het even echt erg.
Dit soort nieuws meedelen aan mijn dierbaren is wel het naarste wat ik ooit gedaan heb in mijn leven (tot op heden dan)
Zo verdrietig. Maarten voelde het al aankomen, had voor de zekerheid zijn werk afgezegd, en dan kwamen we ook nog later thuis dan verwacht.
Hij laat niet zoveel emoties zien, maar dat is oke. Hij deelt het volgens mij wel met anderen en ik wens hem toe, dat hij wel gewoon door kan gaan met zijn studie, die net zo lekker op stoom is.
Sam zit op de fiets op weg naar zijn werk. Moet afstappen van mij
(dat zie ik altijd alleen in films: please sit down, your husband is shot down, of zo)
(dat zie ik altijd alleen in films: please sit down, your husband is shot down, of zo)
Hij weet niet wat hij moet zeggen, en dat is wel heel uitzonderlijk voor zijn doen maar ook oke. Ook gaat hij van de weeromstuit een beetje ongemakkelijk grinniken, maar ja wat moet je ook?
En mijn werk. En nog zeker 7 andere mensen die ook weten dat ik die mammapoli deed omdat ik ze deze week gezien heb. Hoe moet je zulk nieuws brengen? Hoe wil ik zulk nieuws brengen? Linda helpt op verfrissende wijze mijn gedachten hierover te ordenen.
Het ondergaan van alle schrik en ongerustheid van eenieder die ik het zou vertellen is mij echt teveel nu, ik heb daar al overmatige voorraden van in eigen huis aanwezig. Dan zeg ik dat gewoon, in appjes en mails.
Ik vind het wel een heerlijk gevoel dat er zo veel mensen virtueel met mij meelopen (lijkt wel Harry Potter in deel 7, Dat de geesten van zijn ouders en Sirius enzo om hem heen staan, en hem bijstaan als hij zich moet laten doden door Voldemort, nou ja niet helemaal doden….afijn, heel ander verhaal.)
Ik vind het wel een heerlijk gevoel dat er zo veel mensen virtueel met mij meelopen (lijkt wel Harry Potter in deel 7, Dat de geesten van zijn ouders en Sirius enzo om hem heen staan, en hem bijstaan als hij zich moet laten doden door Voldemort, nou ja niet helemaal doden….afijn, heel ander verhaal.)
Maar die emoties, die moeten gedoseerd worden, dat is de enige manier om dit aan te kunnen.
Nou zo doen we het dan maar. Paar telefoontjes, apps en mails bedenken. Thuis janken en soms lachen en veel handen vasthouden.
Lijstjes maken van wie het allemaal nog moet gaan horen en wanneer, wat ik moet afzeggen, wat ik wil vragen bij een volgend ziekenhuisbezoek.
Zorgvuldig milde vriendelijke feelgood movie uitgezocht om te kijken als afleiding. En Maarten een grote bak fastfood geven. Ieder zijn eigen manier van verwerken!
blogvansaskia 