blogvansaskia

Ja ik wil al een poosje een blog maken, maar….. ik heb er geen tijd voor gehad!
Eeeehhhhh….. want ik ben namelijk met pensioen sinds 10 dagen.
Klopt dit bovenstaande wel? Zou je niet meer tijd moeten hebben dan???
Nou ja. Hieronder 9 redenen waarom dit toch klopt.

Ten eerste: hoe is de fysieke conditie? Nog steeds genieten Bert en ik van mijn inspanningen op het gebied van reumadieet-koken. En nog steeds heb ik geen enkele keer na de start daarvan, nu meer dan 2 maanden geleden, een acute aanval meer gehad (was heel vaak voor die tijd, en steeds vaker). Bijzonder, niet? De prednison is een beetje geminderd, maar nog wel steeds op 7,5 mg per dag. Maar de linker heup blijft gewoon heel beperkt en pijnlijk. Ik kan helemaal niet steeds meer lopen, het blijft hangen op korte stukjes en maximaal 2500 stappen per dag anders wordtie nog bozer. Volgens mij komt dat voornamelijk door een gemene artrose. En de rechter knie is ook steeds een beetje geirriteerd. Maar ja, mischien ook wel omdat ik al maanden heel vaak mank loop. Nou ja, daar ga ik binnenkort reumatoloog en orthopeed over uitvragen.

En nu de redenen!
Ten eerste heb ik geen overmaat aan energie, dus ik kan eigenlijk altijd minder doen dan ik zou willen.
Ten tweede heb ik een lijf wat flink wat tijd vraagt aan gezond eten maken, oefeningen doen, langzaam lopen want dan doet de heup minder pijn en overal van uitrusten.
Ten derde heb ik een flinke stapel liggen van allemaal zaken die ik zou gaan doen als ik meer tijd had: Pensioenplan indienen. Reservepaar sandalen vinden op internet of in de beterlopenwinkel van het enige soort waar ik op kan lopen (vandaag gedaan! was ik al bijna weer te laat mee want alleen in het voorjaar zijn die te krijgen. uren mee bezig geweest!). Uitzoeken hoe de nieuwe foodprocessor werkt. Alle lieve kaartjes lezen die ik bij mijn afscheid kreeg. Tuinbank in de olie zetten die ik als prachtig kado van mijn collega’s kreeg. Eindelijk een nieuw standaard boodschappenlijstje maken voor alle zaken die we nu bij de Appie moeten gaan halen (koolzaaolie! zachte tofu! ongebrande cahewnoten! sojayoghurt! speciale hummus-tahin! Enzovoort.
En dit dan naast de nieuwe taakjes in het leven: kapotte hor repareren, tuinparasol repareren, was ophangen, paracetamol kopen en vlekkenverwijdermiddeltjes, nieuwe voorraad openhaardhout bestellen, tuin water geven enzovoort.
Ten vierde moet ik zeer frequent een dosis moestuin toegediend krijgen voor mijn stressreductie en levensgeluk. En aangezien ik niet heel lang en ook heel langzaam moet tuinieren, kost dat ook veel tijd!
Ten vijfde ben ik geloof ik toch ook wel erg aan het uitrusten van 8,5 jaar grote levensstormen en dertig jaar heel hard werken.
Ten zesde zit ik sinds een aantal weken al in 2 commissies van de moestuin, die allemaal net in deze tijd opeens van alles willen en moeten: notulen en datumprikker rondzenden, posters printen, Open Dag moestuin rond gaan bazuinen, Plantjesruildag begeleiden (en dan al die nieuwe plantjes die ik toch weer meeneem gaan uitplanten)
Ten zevende ben ik toch echt nogal bevlogen om niet te zeggen verslaafd aan het steeds uitproberen van nieuwe heel lekkere vegan soorten voedsel (Vegan roerei. Natuurlijk veel smaken hummus. Geroosterde asperges. Doperwten-boterhamspread. Aardbeienvla met haverroom. Champgnons met zwarte miso, bosui, rijstazijn en geraspte appel. Tomatensoep met linzen, cashewpasta, gember, knoflook, garam masala en yoghurt. Enzovoort.
Ten achtste ben ik ook nog aan het bijkomen van een geweldig afscheid van mijn werk. Het begon al tevoren. Heeft Bert envelopjes beschilderd met een leuk zonnetje met een gezichtje erop, met daarin een bamboe pen met mooie spreuk erop voor alle collega’s en patienten die (een dag later) de moeite namen om afscheid te komen nemen. En ik heb 3 tegeltjes met aardige spreuken erop laten maken voor het gezondheidscentrum. En ik heb een quiz gemaakt over mijn carriere. En een speech bedacht.
En toen kwamen er heel veel collega’s, ook een aantal oud-collega’s, en kreeg ik 4 prachtige speeches te horen en een verzamelboek met recepten van iedereen eentje, en die prachtige tuinbank en nog meer kadootjes (al had ik gezegd dat ik alleen maar kaartjes hoefde, maar toch is dat dan wel leuk). En de volgende dag kwamen er een stel patienten langs die eigenlijk mij allemaal meer dan 20 jaar kenden, hetgeen wij even gerecapituleerd hebben. En die allemaal zeiden dat ik zo’n goede dokter was geweest (disclaimer: degenen die dat niet vonden, die kwamen dus niet he haha). Was ook heel mooi.
Ten negende moest ik ook nog een blog maken. O nee. Dat heb ik nu al gedaan!

Tja.
Reuma is geen sprint. Het is ook geen marathon. Het is een….levenspad.
Hoe goed het ook te kalmeren is door medicatie en/of dieet,  het kan altijd weer de scherpe snuit om het hoekje steken. 
Dat word ik mij steeds meer bewust.
Soms gaat het opeens heel goed en dan weer echt niet.  Het lukt nog niet om de dosering van de prednison te verlagen, zoals het hoort. Dan worden de heup en de knie veel erger. Morgen nog eens proberen.
Daarbij werkt zowel het dieet als de methotrexaat pas echt goed na langere tijd.  Als ik een beetje geluk heb en ze echt gaan werken. En de methotrexaat geen enge bijwerkingen gaat geven bij de controles van het bloed of als het verder opgehoogd wordt.

Dus ik moet geduld hebben. Wie mij een beetje kent weet natuurlijk dat ik hier heeeeel erg goed in ben. maarnietheus.

Echt heel rustig aan doen en echt heel rustig lopen en echt steeds pauzeren lijkt de leefstijl waar de reuma het meest van houd. Dattie dan weer een dutje kan gaan doen in een hoekje. Met 1 oog open. 

Ik werk nog een paar weken, maar het gaat langzaam wel verder afstaan van mij. Gelukkig maar. Vorig jaar kon ik me nog niet voorstellen dat ik op zou houden. Nu kijk ik er zelfs naar uit. En de reuma ook, volgens mij. Ik kijk ook uit naar het afscheidsfeest van het team en de afscheid receptie voor de patiënten. Nog nooit heb ik dertig jaar ergens gewerkt en dan feestelijk afscheid genomen.

Ik heb al heel veel plannen voor daarna. Hele rustige plannen.

UPDATE:
Nog steeds heb ik geen acute reuma-aanvallen meer gehad. Wel blijven de linker heup en de rechter knie beetje onrustig, Na verlaging van de prednison van 10 naar 7,5 gingen zij opspelen en moest ik weer terug naar 10 mg. Ik kan aardig scharrelen. Maar echt lekker lopen. Dat echt niet.

DIEET:
Ik ben helemaal bloedfanatiek zeg! Nu volg ik 3 weken dit dieet en Bert doet eigenlijk helemaal mee, al hoefde dat niet perse. Maar hij vind het lekker genoegen ook wel gezond en goed voor het milieu
Ik dacht 2 dingen:
Als je zoiets doet, dan moet je het ook echt goed doen en niet maar half. Alleen dan kun je echt zien wat het effekt ervan is.
En: als ik dit ga doen, dan wil ik ook dat wij echt lekker kunnen blijven eten.
Beide gedachten hebben geleid tot een hele Private Scholing met behulp van internet, een gekocht boek en AI.
Ik heb allerlei zaken weggedaan of weggegeven, zoals arachide-olie, chocolade, koekjes, snoepjes, chips, ketjap (zit 48% suiker in he) en eieren.
Ik ben elke gang van de grote Albert Heijn afgelopen om te screenen wat ik allemaal zou kunnen gebruiken (au dat vond de heup niet leuk), idem bij de bio-winkel, en ook nog op internet. Ik heb onder andere gekocht: gedroogde kikkererwten, gele linzen, 100% pindakaas, chiazaad, gebroken lijnzaad, krenten, gedroogde pruimen, edelgistvlokken, soya-yoghurt zonder suiker, 2 soorten soyamelk (welke het aardigste smaakte), 3 soorten vega kookroom (winnaar: oatley haver cuisine), hazelnoot-rozijnenpasta, vegan tonijnspread, zwart himalaya-zout (dat smaakt een beetje zwavelig en bootst ei-smaak na).
Ik vraag (voorlopig) elke dag een rapportcijfer aan Bert voor het avondeten. Dat wisselt tussen 7 en 9,9, dus dat is naar tevredenheid.
Ik heb Tom Kha Kaisoep gemaakt met zelf gepurerde gember. Ik heb tempeh en tofu gemarineerd. Ik heb pastasaus gemaakt met een beetje cacaopoeder erin (erg lekker).
Ik heb (een beetje per ongeluk) een enorme hoeveelheid heerlijke humus gemaakt, waarbij ik 8 verschillende smaken heb ingevroren en dan gaan wij uitvinden welke favoriet zijn. We hadden nog een restje humus-gedroogde tomaat van de winkel en dus onze eigen versie en die hebben we naast elkaar geproefd. Wat een verschil! Zoiets als het verschil tussen….. een fiat punto en een chevrolet. ofzo.
Ik heb een eigen, best ingewikkelde variatie op een notenburger gemaakt, die ik, ik moet het zeggen, de lekkerste vega-burger vond die ik ooit geproefd heb (dat was de 9,9).
Ik heb wel een beetje moeite met voldoende calorien naar binnen te krijgen (daar heeft Bert nou nooit last van!). Daarom heb ik een lekkerder en (veel) goedkopere eigen versie gemaakt van een noten-cacao-krentenreep.
Als ik nu veel originele recepten krijg, dan ga ik die misschien wel publiceren, al heb ik nog geen idee hoe en wat. Heb ik, per ongeluk, direct een nieuwe hobby gevonden voor als ik met pensioen ben. hihi. Ik kan niet wachten om hier veel tijd aan te gaan besteden.

3 dagen geleden ben ik begonnen met het echte reuma medicijn: methotrexaat 10 mg eens per week. Dat is al vele jaren lang het eerste keus medicijn bij reuma. Het is in feite chemotherapie, maar dan in een veel veel lagere dosering. Waarom het (niet altijd, maar wel vrij vaak) werkt tegen reuma weten ze niet eens precies. Het geeft bij 1/3 van de patiënten misselijkheid en diarree. Bij 1/3 vervelende zweertjes in de mond. Bij meer dan een derde moeheid, vooral de eerste 2 dagen. Bij een deel van de slikkers zijn de bijwerkingen volkomen ondraaglijk.  Ik ben inmiddels al aardig uitgeput geraakt door alle toestanden, en heb nu een conditie van een asthmatische brommer. Mede daarom vond ik het bere-spannend om daarmee te beginnen. En…… ? Alleen de eerste dag wel redelijk misselijk, maar met behouden eetlust, en eten helpt er zelfs tegen! (ik lijk wel weer zwanger zeg) En opvliegers en nog wat moeier. Maar dat valt vooralsnog allemaal weer onder een kleine Jippie.
Het rare van dit medicijn is, dat het pas na weken tot maanden kan beginnen te werken. En dat het weken tot 6 maanden duurt om te zeggen of het voldoende helpt. In de eerste tijd slik je dan prednison in langzame afbouw er naast. Dat medicijn werkt wel heel vaak goed tegen de ontstekingen, maar alleen zo lang je het slikt, Daarbij heeft het forse bijwerkingen als je het lang neemt. Dus dat willen ze dan na een maand of 2-3 gestopt hebben.

Mijn dosis methotrexaat is extra laag op eigen verzoek.
Waarom heb ik dat verzocht?
Ik reageer bij medicijngebruik vaak goed op een lagere dosis dan gemiddeld.
En: sinds de start van mijn reumadieet, nu 2,5 week geleden, heb ik (behalve in het begin die geheel uit de band springende knie dan, die overigens al een paar weken voorsudderde) nergens meer zo’n verspringende korte reuma-aanval gehad. Terwijl het vlak daarvoor ongeveer om de dag was. Verder voel ik mij geestelijk heel anders, veel rustiger ook al is het en spannende tijd. Mijn bloeddrukpil moest ik na 3 dagen laten staan omdat de bloeddruk omlaag kukelde en nu blijft die ook rustig. Ik kan opeens (eindelijk!) weer een klein beetje langer lopen zonder direct gestraft te worden en ik kan ook een beetje minder langzaam fietsen. Maf he? Nu is het veels te kort dag voor grote conclusies. Ik heb reumafactoren in het bloed en die waren alleen maar gestegen. Reuma kan heel grillig verlopen en die soort van mij al helemaal. Zowel het dieet als de methotrexaat werken in het algemeen pas na een tijdje. Ik heb ook nog prednison erbij sinds en week, al is ook dat een extra lage dosis van 10 mg. Het kan dus makkelijk weer veel slechter worden.
Maar voorlopig is het wel wonderbaarlijk!
Een volgende blog zal ik kleurrijk uitweiden over de geneugten van een vegan dieet en over mijn culinaire uitdagingen op dat gebied.

1. Reuma
   Geen pseudo-jicht zoals ik dacht. Het gewrichtsvocht van de, deze week heftig protesterende knie, is vandaag onderzocht (en toen ging er ook gelijk een corticosteroidprik er in, jippie! Helpt vast wel een poosje goed. Toen de reumatoloog zei dat ze direct een prik kon geven, riep ik ook jippie. En daarna zei ik: dat hoort u misschien niet zo vaak, dat mensen jippie roepen als ze een prik krijgen? (Want mensen zijn er vaak bang voor.) Toen moest ze wel lachen).
   Het is de laatste weken zwarte kermis geweest in gewrichten/pezenland Een paar keer per week was een vinger of een schouder of nog iets anders opeens een dag bijna niet te bewegen en soms kon je zien dat het dik en warm is. Bizar. De reumatologe denkt palindroom reuma. Dat kan zo raar verlopen. Daar zijn geen snelle geweldige oplossingen voor, wat ze ook verzinnen voor reuma werkt langzaam, en regelmatig dan toch niet voldoende. We beginnen met een langere kuur prednison, dat zal wel helpen maar is niet goed om te lang te nemen, dus wordt ook weer afgebouwd. Het maakt mij een beetje hyper dus slapen wordt moeilijker.
   En de nog steeds duidelijke beperkte linker heup kan, als dat nodig blijft, pas geopereerd worden als het hele lijf rustig is, dus dat schiet ook niet echt op.
   Ik ben zelf ook begonnen met een wetenschappelijk verantwoord dieet wat regelmatig echt helpt bij reuma-achtige zaken! Voor de liefhebbers: kijk op https://plants-for-health.nl Geen zuivel geen vlees geen ei geen verzadigde vetten, veel groente, fruit, zaden soms vis en volkoren vezels. Chiazaad. Algenolie. vitmamine B12. Ik voel me al anders: rustiger, beter slapen ondanks onrustig lijf, bloeddrukpil moeten stoppen want bloeddruk was veels te goed) Maar verder kan ik alleen op de lange termijn zeggen of het helpt.
   Voor wie mij nog wil uitnodigen om te komen eten: een beetje zondigen mag, dus doe niet te spastisch. En als jullie hier willen komen eten: welkom! ik ben voor andere mensen coulant met de voedselkeuze.

2. Tuba Aperta.
Voor iedereen die de laatste weken gedacht heeft: wat klinkt Saskia verkouden, zal ik de reden verklappen: Ik heb een zeldzame kwaal van de neuskeelholte, genaamd tuba aperta. Dat is geen verkoudheid. De buis van Eustachius verslapt (de verbinding tussen oor en neus) en gaat de hele tijd openstaan. Normaal is die alleen maar soms even open. Mijn eigen geluiden (praten, ademen, hartslag) reizen direct van binnenuit naar het trommelvlies in plaats van door de lucht buitenom. Dan klinkt dat allemaal veel veel harder voor mij. Ademen is het geluid van een stofzuiger in mijn hoofd. En bepaalde letters uitspreken doet pijn aan mijn trommelvlies, omdat dat dan veel harder trilt dan normaal. Daarom zeg ik een beetje baba in plaats van mama, (heb ik nu doorgekregen) om te voorkomen dat de M mijn trommelvlies heen en weer schud.
Als ik mijn hoofd tussen mijn knieën buig, dan is het over binnen 5 seconden (volgens de KNO-arts is dat, omdat er dan meer bloed naar mijn hoofd stroomt). Maar dat is wel wat onpraktisch tijdens een conversatie. En als ik lig, dan trekt het ook langzaam weg, dus
’s nachts heb ik geen last.
Of het ooit overgaat is de vraag. Misschien helpt logopedie een beetje. of didgeridoo spelen zei iemand (over herrie gesproken!) En ze gaan een teflon laagje op het trommelvlies leggen, dat het minder hard trilt. Dat werkt maar een paar weken/maanden. Dan kunnen ze zien of dat de zaak verlicht en of er dan iets anders mogelijk is om het langer rustig te houden. Gek verhaal hé.

Ja, toch weer van alles te vertellen. Laat ik zeggen dat ik komende tijd minimaal 1x per maand een blog schrijf. Opdat jullie een beetje weten war je aan toe bent

Lever Bert: geslaagd in alle categorieen! Glansrijk door de overmaat aan onderzoeken heen gekomen. Komend jaar nog maar eens per 4 maanden een controle, en dat mag ook in UMC Utrecht, veel dichterbij.

Bewegingsapparaat Saskia: knudde. Heup is nog steeds snel boos. Regelmatig aanvallen van acute pseudo-jicht, waarbij de ziekte de creativiteit heeft om elke keer een ander gewricht te kiezen. Gelukkig werkt 1 dag prednison als een wondermiddel. Maar ja, om dat nou vaak te nemen is ook niet echt lekker. Extra consult reumatoloog over 3 weken.
Geplande fietstocht naar Zuid-Frankrijk van Bert kan waarschijnlijk niet doorgaan hierdoor. Gelukkig vind ik dat erger dan hij.
Nieuwste regime is echt weinig lopen, dat lijkt heilzaam te zijn. Dan ook niet naar werk toe. Dagelijks werk ik een beetje vanuit huis, post, telefoontjes. En heb ik wel heel veel tijd om naar de ontluikende bloesems te kijken en dagelijks mijn baby paprika-plantjes te aaien.

Streven wij nu thuis naar het optimale lenteklimaat: regelmatig een fris buitje neervallende tranen, Bert naar sportschool en fanatiek aquarellerend, Saskia dagelijks uitgebreid oefenprogrammaatje om wat er maar mogelijk is aan spierkracht te behouden, en daar tussendoor het kleine geluk van narcissen, heldergroene babyblaadjes, en gezellig samenzijn met een mooie serie en een vuurtje in de houtkachel.

Graag zou ik een blog schrijven over hoe wij de staatsloterij gewonnen hebben. Of zo.
(We doen niet eens mee!)
Maar buiten veel mooie aquarellen en een sneeuwpop hebben wij er weer een kwaal bijgekregen. Ik heb al 2 maanden behoorlijk pijn aan mijn linker heup. Blijkt een artritis, een irritatie, waarschijnlijk door wat artrose. Gaat op en af maar in de loop der weken gaat er vooral conditie af en heb ik heel wat mank gelopen. Ontstekingsremmers werken er wel tegen, maar…. die mag ik eigenlijk niet hebben vanwege mijn hartinfarct. De heup ontlasten helpt, maar….. mijn schouders kunnen niet tegen het gebruik van krukken of een rollater op dit moment. Ik heb 2 dagen geleden eindelijk een ontstekingsremmende injectie in de heup gehad en de pijn is nu al minder. Met een beetje geluk gaat het helemaal weg of is het een poos minder. En met een beetje minder geluk krijg ik dit jaar een nieuwe heup.
Misschien is het ook niet zo raar dat mijn lichaam nu gaat steigeren, nu ons leven eindelijk rustig dreigde te worden na een overdosis chronische stress. (Nou ja, steigeren kan ik geloof ik voorlopig niet hoor). Het is per slot van rekening niet de eerste keer dat dat gebeurt in mijn leven.
Ik heb deze nieuwe verwikkeling een beetje verborgen gehouden. Ik ben ontzettend dankbaar voor alle medeleven wat wij de afgelopen tijd hebben gekregen, maar mijn medeleven-accu zat eigenlijk nog erg vol. Ik had veel meer behoefte aan…. gewoon doorleven. En had zelf ook tijd nodig om vrede te stichten met mijn heup.
Ik snap helemaal dat andere mensen denken: Jullie hebben al zoveel meegemaakt en nou dit weer. Of: nou, alsof het nog niet genoeg was! Natuurlijk is het gewoon stom wat er nu gebeurt. En ook natuurlijk is het erg veel achter elkaar. Alleen, als andere mensen zulke dingen zeggen helpt dat mijzelf een beetje minder. Dan kan ik alleen maar denken: ach. eehh, tja.
Het helpt wel om gezellig samen te kunnen zeggen: Ja, het is stom. Heel erg stom. Nou nou. Wat een shitzooi (ik bedenk nog allerlei andere kleurrijke woorden, maar een deel van mijn lezers heeft beschaving, dus die moet je maar zelf even verzinnen). Dus als je wil meeleven: gewoon lekker een beetje schelden!

En volgende week heeft Bert de eerste jaarcontrole van zijn nieuwe lever, die dus zijn leververjaardag viert. Gaan we gezellig samen de hele dag in het Erasmus lopen van de ene naar de andere afspraak. (Nou ja lopen, waarschijnlijk loopt de patient de mantelzorger in een stoeltje voort te duwen. (is een heel heel groot ziekenhuis waarin je heel ver moet lopen van het ene naar het andere). We hebben er vertrouwen in, dus waarschijnlijk is het een beetje een feestje!

Het jaar loopt ten einde. Een jaar vol ziektes en ziekenhuizen nadert de voltooiing. Het leven lijkt bijna weer op een gewoon,  kabbelend leven,  vol (soms) mooie laagstaande zonnen, kopjes thee, terugpeinzingen en proberen geduld te hebben als het lijf nog,  of weer moe is en kraakt. 

Bert heeft begin maart zijn jaarcontrole in Rotterdam. Hij heeft dan alweer een heel jaar een verse lever, die zich tot op heden zeer op zijn gemak voelt in Bert zijn buik. 
Als de jaarcontrole net zo voorspoedig verloopt als alle laatste controles, dan mag hij daarna naar het Umc Utrecht voor controles, en dan ook nog maar eens per 4 maanden. En dan elk jaar een jaarcontrole in Rotterdam.
En hij bereidt zich, nu al, op sportschool en in route-bedenksels voor op een volgende fietstocht naar zuidfrankrijk volgend jaar mei-juni.

Mijn aandoeningen hoeven niet erg gecontroleerd te worden en vragen alleen om een mondvol pillen elke ochtend. Luisteren naar het lichaam, voorzichtig het lijf begeleiden naar sterkere vorm als het kan,  tijd nemen voor steeds tussendoor uitrusten en introspectie en ontlading van de laatste…..8 jaar, dat is mijn taak. 
Ik werk nog in Holendrecht tot ergens in 2026.

Maarten is gisteren ongedeerd en platzak thuisgekomen na zijn reis van bijna 3 maanden door zuidoost-azie. 

Voor een gewoon leven schrijf ik geen blog. Dat bespreken we samen met jullie bij gelegenheid,  net als iedereen hihi.
Ik zal de jaarcontrole hier documenteren en verder dit blog alleen gebruiken bij nieuwe levensdrama’s! Jippie?

Ja hoor. Meer dan een maand is er niks bijzonders gebeurd met ons. Eindelijk rust aan het front. Nou ja,  een leven zoals iedereen: de douche lekt, afspraak bij de mondhygiëniste, houtkacheltje aan, sportschool voor Bert en andere sportschool voor Saskia, medicijnen bestellen,  cholesterol controleren,  kerstkaartjes schilderen! 

Ik krijg tijd om weer eens verdriet toe te laten over onze Sam. En om nu eens rustig terug te kijken naar de afgelopen tijd, en te bedenken hoe veel en hoe intensief het is geweest. Poe. Ik heb nagekeken hoe lang geleden wij de laatste keer een hele maand niks bijzonders hebben gehad qua medisch gedoe van het level: controles in het ziekenhuis,  opnames,  behandelingen,  onderzoeken (ct scans, mri),  wachtlijststress enzovoort. 

En……. de laatste keer was juni 2024!! 

Niet te geloven he. 

Ik ben begonnen met weer voorzichtig werken.  Het is fijn om de patiënten en de collega’s weer te zien en het is moeilijk om de balans te vinden tussen wat ik wil en wat goed is voor mij. 

Bert is lekker aan het schilderen en aan het sporten en powernaps aan het doen en nog steeds langzaam een steeds betere conditie aan het krijgen. 

So far so good!

We waren nog een lang weekend in zuid Limburg. Weer storm, weer onbestendig weer, maar….. geen blaasontsteking voor Bert meer! Die lijkt eindelijk verslagen te zijn, al moeten we nog even afwachten of het echt zo blijft.  

En er waren,  met behulp van een heleboel buienradar-checks, nog net genoeg gaatjes te vinden in de regen-aanvallen om veel spierpijn te kunnen oplopen op de langzaam vurig kleurende steile soms gladde heuvels in de buurt van ons ongelofelijk rustig gelegen huisje met ontzettend mooi uitzicht (zie foto 1 en 2). En erg fris doorgewaaid!