Langetermijnvisie

Tja.
Reuma is geen sprint. Het is ook geen marathon. Het is een….levenspad.
Hoe goed het ook te kalmeren is door medicatie en/of dieet,  het kan altijd weer de scherpe snuit om het hoekje steken. 
Dat word ik mij steeds meer bewust.
Soms gaat het opeens heel goed en dan weer echt niet.  Het lukt nog niet om de dosering van de prednison te verlagen, zoals het hoort. Dan worden de heup en de knie veel erger. Morgen nog eens proberen.
Daarbij werkt zowel het dieet als de methotrexaat pas echt goed na langere tijd.  Als ik een beetje geluk heb en ze echt gaan werken. En de methotrexaat geen enge bijwerkingen gaat geven bij de controles van het bloed of als het verder opgehoogd wordt.

Dus ik moet geduld hebben. Wie mij een beetje kent weet natuurlijk dat ik hier heeeeel erg goed in ben. maarnietheus.

Echt heel rustig aan doen en echt heel rustig lopen en echt steeds pauzeren lijkt de leefstijl waar de reuma het meest van houd. Dattie dan weer een dutje kan gaan doen in een hoekje. Met 1 oog open. 

Ik werk nog een paar weken, maar het gaat langzaam wel verder afstaan van mij. Gelukkig maar. Vorig jaar kon ik me nog niet voorstellen dat ik op zou houden. Nu kijk ik er zelfs naar uit. En de reuma ook, volgens mij. Ik kijk ook uit naar het afscheidsfeest van het team en de afscheid receptie voor de patiënten. Nog nooit heb ik dertig jaar ergens gewerkt en dan feestelijk afscheid genomen.

Ik heb al heel veel plannen voor daarna. Hele rustige plannen.