Dag: 10 februari 2018

Enorme mooie bontmuts te leen gekregen van Germa. Ik heb daarmee opeens nu alweer heel veel haar. Ik ga hem dag en nacht ophouden tot april, zo lekker warm!

Echte telefoonafspraak met Katja, hele langdurige vriendin die al 40 jaar in Frankrijk woont. Eerste telefoondate in 46 jaar! Anders spreken we elkaar soms maanden niet, met dan opeens weer een eruptie van emails beiderzijds, of een zomaar telefoontje, maar nu is het anders. Ze blijft dichtbij. Afgelopen weken heeft ze me bestormd met lange emails vol boerenbeslommeringen, een waarlijke vie-a-la-ferme-concurrent van mijn blog. Met lekker mopperen over het weer, want modder-glijpartijen, centimeters gerstestof na voederleverantie, een schaap met Bibberschokken, schapendokterdiagnose: ……. graspriet in oog! Schrijfstijl daarvan dezelfde droogkomische formuleringen als ik van mezelf herken. En nu ook lekker lang bellen. Gelukkig kost het geen 7 gulden per minuut meer, zoals toen ze er pas woonde!

Noël, neef van Bert met zn vriendin Cyriel gaan met zn drieën naar de Hermitage en komen dan bij ons  gezellig eten. Al maanden geleden afgesproken, maar past goed in ons schema en geeft Bert ook weer inspirerende afleiding.

En Emla creme werkt erg goed bij jeukende  chemo-pukkeltjes (wondjes maken, dus openkrabben verboden bij iedereen  met veel te weinig afweercellen). Veel beter dan mentholgel!

O ja. En dan winnen we ook nog allerlei medailles.

Beter geslapen dan in 4 weken. Wel nog uren nodig voor allerlei wakkere dingen snachts, maar voor het eerst is de slaap pas definitief afgelopen om 8 uur in plaats van vijf of zes. (dankje Tonja!!!!) En HONGER. Ik eet de hele tijd bietenstamppot en cruesli.

Ik kan vandaag op de hometrainer voor het eerst weer de (bescheiden) prestatie leveren die ik voor de chemo kon. Trots! What a little sleep can do! (of: a little catharsis (= freudiaanse term voor emotionele ontlading)

Verder ben ik opeens iemand met een zeer uitgebreid sociaal leven, vooral per mail en whattsapp, maar ook komt SinterMaureen weer even kwartiertje cadeautjes brengen van mijn  werk (kaartjes, van patienten, Hoeden!) Mijn eerste whattsappvideochat ever, met Addy en daarna met haar samen olympische opening bekijken (nou ja, wel in verschillende steden, maar sportfanaat en patient wisselen bewonderde appjes uit over het aansteken van De Vlam enzo) Ook wel overal tijd voor natuurlijk nu….

Ik voel me even bijna normaal, of er niets aan de hand is, en dat is ook weer een beetje unheimisch, want dat kan niet kloppen. En gelukkig crasht het blog, heel eventjes, en gelijk ben ik volledig in paniek, ik kan niet zonder mijn navelstreng naar mijn wereld!  Toch niet normaal.

S’avonds twinpeaks kijken met het twinpeaksgroepje. Net als normaal.

Dan ga ik apart slapen. Dat heeft Bert voor elkaar gekregen door een paar nachten lekker verkouden door te snurken. Heeft hij eindelijk ook eens een nacht zonder sessies! Na het verplaatsen van kacheltje, extra deken, glaasje water, xylo neusspray, oplader, boek, extra kussen, dik vest voor als ik naar beneden moet, gedesinfecteerd plasemmertje met toiletdoekjes, kruik en magnetronsokken bedenk ik mij…….. dat het natuurlijk veel makkelijker was geweest als Bert in het andere bed was gaan slapen! O o o, weer lekker dom. De oplettende lezer zal nu ook direct doorhebben, dat mijn toch al matige temperatuur-regulatiemechanismen in deze tijden geheel en al van slag zijn!

Snachts ben ik weer uren in de weer. Er komen hele oude verstopte stukjes Saskia naar boven. Door het nu erg bewust met mijzelf bezig zijn, maar ook omdat een oud chronisch stress-stukje ineens meer aan de oppervlakte komt als het wordt opgeteld bij de nieuwe grote stressoren in mijn huidige bestaan. Een heel verstopt  stukje wat de moed heeft opgegeven ooit nog verlost te worden van eenzaamheid. (ik schat jonger dan vijf jaar, misschien wel veel jonger) ik voer lange intieme gesprekken met dat stukje, volgens de methode van imagery rescripting. (term voor de liefhebber) (Dank je nogmaals Rietta!). Dan zoekt je volwassen stuk contact met dat kwetsbare kindstuk. Don’t worry, hier houdt de psychologische striptease op! Rest mij te melden dat deze saskia-delen nu dichter bij elkaar gekomen zijn op een volgens mij waarlijk helende wijze.