Vanmorgen werd ik al om kwart over negen, terwijl ik op de fysio-hometrainer zat, gebeld door de dokter van het AvL. De uitslag van de herbeoordeling van mijn weefsels is:
dat de beoordeling van de eerste patholoog klopt, dat ik echt een graad 1 tumor heb.
Dat betekent voor mij, dat ik in ieder geval, zonder twijfel, GEEN chemo meer neem nu. Joepie!!!
Als het toch een graad 2 was geweest, dan had ik wel erg getwijfeld, nog steeds. Buiten dat de prognose van een graad 2 minder goed is, is ook het positieve effect van chemo namelijk wat groter.
Volgens de berekeningen van de daartoe beschikbare modellen zou ik nu, met het volledige chemotraject, een winst halen van 6 tot maximaal 7 procent in 10jaarsoverleving. Maar ik heb al de helft van de chemo gedaan, en dat geeft ook een zeker effect, al weet niemand meer hoeveel precies.
(20 jaar geleden was deze eerste-helft-chemo de standaard chemobehandeling. )
Laten we het op de helft houden, dat zou ik nog een procent of 3 winst kunnen behalen met het volgen van de tweede helft van de chemo, de taxanen.
Dat neem ik graag voor lief, als ik niet het risico hoef te lopen op de blijvende bijwerkingen van die chemo.
Deze uitslag klopt ook met die innerlijke stem die ik, op en af, zoveel heb gehoord en die mij bijna steeds met grote stelligheid zei, dat ik het NIET moest doen. Terwijl ik dat bij de eerste helft van de chemo, die ook niet niks is, echt niet heb gehad.
Als ik wel door zou zijn gegaan, dan zou ik mij daar in ieder geval niet prettig, evenwichtig bij hebben gevoeld.
Dan komt nu de operatie, over een week of 2-3, daarna de bestraling en de antihormonen. Daar heb ik natuurlijk ook niet echt zin in, maar er is geen enkel klein of groot stemmetje van binnen wat bezwaar maakt, daar sta ik volledig achter, en dat voelt in ieder geval…….goed!
Ik voel me nu (even) een ander mens, bevrijd van een grote last.
Ik kon gelijk een stuk harder fietsen op de hometrainer vanmorgen!!!
Op naar de volgende hobbels op mijn pad!
blogvansaskia 