Na een huildag, (net zoiets als na een bevalling) heb ik het juiste postoperatieve tempo gevonden, denk ik. Dan is mijn ochtendprogramma, bijvoorbeeld: in bed blijven teuten, oefeningen doen voor zover mogelijk, ontbijten, beetje emailen, langzaam (anders teveel pijn) naar de Hema lopen voor paracetamol en een corrigerend hemdje, blog schrijven. Daarmee is een halve dag gevuld!
Alleen jammer dat er zich zo snel zoveel vocht, seroom ofwel wondvocht, verzameld bij de het litteken. Ik heb nu weer bijna een borst terug aan vocht, alleen het model bevalt me niet erg, en het vervelendste is dat het volgens mij best veel van de pijn veroorzaakt die ik nog steeds met een boeket aan pijnstillers moet bestrijden. Is wat anders dan het gevreesde lymfoedeem, wat in je arm gaat zitten en dan vaak nooit meer weggaat. Gaat in principe altijd wel een keer over, maar hoe snel weet niemand, kan weken, soms maanden duren. Kan weggezogen worden, maar daar zijn ze zuinig mee, zo zegt ook de chirurg vandaag bij een extra controle, want dan kan het net zo hard weer terugkomen en er is infectierisico bij weghalen (al zit er al wel een liter denkt hij, veel he!) Dus als het effe kan niet. Nou, dan heb ik nog wel een paar dagen geduld.
Vandaar het corrigerende hemdje, gradatie strong, van de Hema, dankzij internet gevonden als mogelijke steun voor de hele zaak. Alleen samen met echtgenoot en flink wat geworstel krijg ik het aan, anders nevernooitniet, met mijn arme arm die niet boven 90 graden mag komen en zo strak als het zit! Maar: het helpt wel, het pijnlijke klotsen wordt een stuk minder. Die gaat voorlopig niet meer uit!
blogvansaskia 