Op het gevaar af mijzelf te herhalen, moet ik toch nogeens mijn eigen weerstanden tentoonspreiden. Het is echt indrukwekkend, hoe vaak ik die merk en hoe veelzijdig en diepgaand die zijn.
Om te beginnen wil ik dat niemand op onaangename wijze aan mijn lijf komt. Als ik het foldertje lees over de bestralingen, met plaatjes van ontblote oudere dames in grote machines vol opgetekende lijnen en omringd door vriendelijke hulpverleners, denk ik alleen maar: weg jullie! Laat me met rust!
Dat is ook de belangrijkste reden dat ik griezel van wat voor reconstructie-voorgevel dan ook (siliconen, water, lichaamsvet, eigen spieren). ik denk alleen maar aan wat het mij kost: pijn! tijd! aandacht! energie! arbeidsongeschiktheid! complicatierisico! Maar dat is verder niet erg. Voorlopig heb ik echt weinig moeite met mijn assymetrische vooraanzicht en met correctiehemdjesoplossingen en opvul-behaatjes. Nog effe iets vinden om te kunnen zwemmen, dan zit dat wel goed.
En dan is er de weerstand tegen de resterende lichamelijke aandoeningen. Soms wil ik gewoon even niet denken aan het ontzien van de rechter arm, wil ik gewoon lekker bezig zijn in huishouden, tuin of aan de computer. Ook dat is weerstand. Met ministapjes gaat de arm wel vooruit, al is vooral de grote borstspier, die de voorkant van de oksel vormt, nog heel erg strak en is de aanhechting ervan aan het borstbeen ook nog dik en pijnlijk bij aanspannen. Maar elke dag is er wel een o kijk eens, zoals: ik kan de autosleutel omdraaien zonder grimas van pijn! Vraagt wel goede oplettendheid, want dingen gewoon kunnen doen is zo vanzelfsprekend voor mijn lichaam dat dat eigenlijk veel minder opvalt dan als het pijn doet. Verwend kreng.
Dus weerstand tegen lichamelijke beperkingen en pijn. Met neiging tot negeren, ofwel sikkeneuren daarover. In beide gevallen leidt dat niet tot het optimale resultaat! Vraagt om elke keer elke keer teruggaan naar de acceptatiemantra. Alleen een zekere mate van acceptatie zorgt ervoor, dat ik de balans kan voelen tussen belasten, oefenen en ontzien en rusten.
Het is zeer onthullend hoe primitief, haast kinderlijk veel weerstand is. Die innerlijke impulsen hebben geen enkele longtermvision:
Gewoon niet aan mij komen, dan komt alles goed!
Ik kende wel een patient die zich daar echt door liet leiden (en recent is overleden), maar de meeste patienten lijken zich, gedreven door angst, met volle overgave in dat hele circus te storten. Is dan bij mij de weerstand groter? de angst minder overheersend? Ik weet het niet. In ieder geval duurt het allemaal wel erg lang. Ik lijd in ieder geval aan een zekere behandelmoeheid.
Het is ook wel een bizarre aandoening, die kanker. Je voelt er niks van (althans in mijn stadium), maar de behandelingen hebben gegarandeerd allerlei onaangename korte- en langetermijneffecten! Grmbl.
blogvansaskia 