3 dagen geleden ben ik belaagd door twee niet-empathische dames in het AvL, die mij met frisse tegenzin probeerden in de juiste postite te duwen (au, dat deed pijn! Toen ik daar wat van zij hebben ze wel geprobeerd om het beter te maken, maar niet van harte). Er moest een CT scan gemaakt worden in de precies goede positie voor bestraling, inclusief 4 tattoo puntjes (au!) en grove sterk afgevende, slordig lijkende, rode lijnen over de borstkas heen.
Voor deze exercitie hadden Bert en ik nog een overigens heel prettig gesprek met een andere medewerkster, die informatie gaf over de bestralingen, waarbij Bert (prima overigens) twee keer zoveel vragen had als ik. Ik heb gevraagd of het dan na volgend weekend kon beginnen (duurt sowieso nog wel een weekje), heeft mijn arme lijfje nog iets meer tijd om in evenwicht te komen en de arme arm nog iets meer tijd om voldoende op rek te komen. Ik moet hem dan per slot zestien maal dagelijks een kwartiertje boven het hoofd kunnen houden (weekenden uitgezonderd).
Ik had al voorkeurstijden op de dag aangeven voor bestralingen, maar die waren helemaal verkeerd genoteerd. Je moet ook overal zelf op blijven letten……
Overigens voelde ik mij doodongelukkig door het hele gebeuren.
Ik vind die bestralingen al niet fijn door de risico’s op latere pijnen en oedemen, en zo’n introductie is dan net helemaal verkeerd.
Ik voelde met ietsje beter na het direct indienen van feedback met verbeterpunten (heet een klacht) en ik denk eigenlijk ook dat dit een uitzondering was, want letterlijk iedereen in dat AvL is verder zeeeeer patientvriendelijk.
Daarbij komt, denk ik, een herbelevinkje de hoek omkijken van De Vorige Keer. Toen heb ik ook bestralingen gehad in de, toen grijs geschilderde, kelder van het academisch ziekenhuis Utrecht. De grootste grauwsluier was niet eens die doffe omgeving. Mijn innerlijk was ook grauw geworden, nadat mijn vader slokdarmkanker had gekregen in de tusentijd. De voor mij zo essentiele warme zelf-empathie werd in de kelder van mijn ziel opgeborgen. Een hele lange tijd heb ik het toen op de automatische piloot gedaan: behandeling afmaken, coschappen gaan doen, meeleven met mijn vader. Het lijkt mij wijs en noodzakelijk, dat ik dit onafgemaakte stukje zielepijn komende tijd meer liefde en aandacht ga geven!
blogvansaskia 