Wat zijn er een hoop zaken in dit ziekteproces slecht te voorspellen!
Drie dagen geleden de laatste keer door Tonja in tape ingepakt op allerlei locaties, en ook begonnen met de speciaal-voor-mij-samengestelde-tegen-bestralingsschade-beschermende-kruidencapsules, en gestopt met mijn corrigerende hemdjes plus inlegpads in verband met hittestuwingen. Direct daarop is het seroom bij het litteken indrukwekkend geslonken. Toeval? En zo niet: wie van de drie?
Overigens zijn de lymfestuwingen van de arm alleen maar vervelender geworden, die perken allerlei bewegingen in, zodat ik getergd gisteren de nieuwe arm-tape, die ook wel een erg groot oppervlakte overheerste, eraf heb gesloopt. Is het niet slechter door geworden. Gelukkig kon ik vandaag al terecht bij de huidtherapeute. Die heeft gemasseerd en een nieuwe tape eropgedaan, weer een heel ander patroontje. Gaan we kijken wat dat nou weer doet.
En ik slik al ruim twee weken nu tamoxifen, het antihormoon. Ik ben zo onderhand echt niet meer heel bang voor de ernstige opvliegers, die dat soms geeft. Ik heb nu………anderhalf opvliegertje per dag? (Een stuk MINDER dan tijdens de chemo!) Dus dat is een: JOEPIE!
En dan hebben we nog een feestje gegeven, voor de verjaardag van Bert. Toch 15 mensen heerlijk eten voorgeschoteld. Eerste sociale event in dit jaar voor mij, dat niet om mij draait maar ik wel hard voor werk, al helpt Maarten ook een handje, en kan ik de bezigheden beter spreiden dan anders, en helpen de gasten ook altijd wel mee, en heeft Monique echt schandelijk veel afgewassen (grapje). Was een mooie, zwoele, feestelijke avond. Weekje voor de bestralingen. Wie had dat nou ook gedacht?
blogvansaskia 