Gos, wat zijn die smoothies lekker! Behalve de smoothie, krijg ik bij de tweede bestraling ook nog het bericht, dat er toch een nieuwe ct scan gemaakt moet worden, vanwege het verdwijnen van het seroom. Ja duuuuh, dat had ik toch al tevoren aangegeven? Maar het kan direct gebeuren, is alleen maar teneinde de verdere bestralingen iets te corrigeren en levert gelukkig geen verdere vertragingen op. Dus dan is het ook niet erg verder. Ja, krijg ik nog meer straling, maar dat valt toch in het niet bij de hoeveelheden die op mij afkomen.
Wel ben ik elke keer na de bestraling enorm geladen, ik kan het niet anders noemen, een tot dusver niet echt bekend gevoel. Zou dat toch komen door al die energieen die door mij razen? Een ontspannen wandeling, liefst in de wind, helpt dan het beste. Gisteren heb ik zelfs mijn bloesje wat opengeknoopt op een stil stuk moeras bij het naardermeer, opdat de wind mijn bestraalde velletje lekker kon afkoelen. Hmmmm.
Trouwens, ik heb nog geen goede naam voor mijn behandelde lichaamsonderdeel. Ik spreek het wel toe maar haper altijd op dat punt. Hoe noem je nou zoiets? Geen-borst? Ongezellig. Litteken? Daar heb ik er wel meer van. Rechter borstkas? Is ook weer zo klinisch, en aspecifiek. Ik sta er geheel en al voor open, als iemand een betere creatieve benaming weet!
Aan het einde van deze week….. ben ik pas op een kwart van de bestralingen. Boe.
Waar ik nu echter het meest sikkeneurig van word, zijn mijn lymfstrengen. Zes weken en wel vier hulpverleners verder heeft nog niemand daar een goede, duurzame oplossing voor gevonden. Ik oefen dagelijks, maar dat heeft al een maand geen verbetering meer opgeleverd. Een minimale verslechtering zal onoverkomelijke problemen opleveren voor de bestralingen. Tientallen malen per dag doen die krengen zeer als ik mijn arm gebruik. Flinke massages in de oksel mag nu ook niet meer voorlopig. En wat gaat er mee gebeuren door die bestralingen? Boe.
blogvansaskia 