En ik ben echt hardstikke onzeker.
Op een helemboel niveau’s.
Onzeker over mijn lichamelijke toestand op de kortere termijn:
Houdt mijn arm zich goed genoeg voor de bestralingsmasjien en krijg ik die bijwerkingen van de bestraling, niet alleen binnenkort, maar ook die van pas over een paar maanden, zoals bindweefselvorming en/of lymfoedeem?
Ga ik ooit nog mijn lichaam als normaal ervaren? zowel de zijkant van mijn borstwand als de binnenzijde van mijn arm zijn gevoelloos, doordat huidzenuwen tijdens de operatie zijn doorgesneden. En bij de oksel zit een restzwelling, een worstje extra vlees. Elke keer als ik mijn arm beweeg langs mijn zij voelt het alsof een worst tegen een worst wrijft.
In de arm (die overigens stiekem wel langzaam steeds ietsje soepeler word hoor) verschijnen en verdwijnen rare gevoelige regios met zwellingen.
En het litteken zit, sinds het verdwijnen van het seroom, over een afstand van 10 centimeter rotsvast op de ribben gemetseld. Ik hou het wel zoveel mogelijk in beweging, vooral door uitgekiend meeswingen op soulnummers, daarmee is het, ehh, nou ja, niet erger gworden laatste weken. Losmasseren mag pas weer over een maand in verband met de bestraling.
Ga ik nu die postchemo concentratiestoornissen en moeheid krijgen? (nu niet te beoordelen, want er wordt in deze periode veel minder van mij gevraagd dan als ik weer ga werken)
Kan ik al die problemen van mijn patienten wel weer gaan verdragen? De keren dat ik op mijn werk kom, lijk ik heel makkelijk effies in de doktersrol terug te glijden. Maar als ik lees over bijwerkingen van behandelingen, voel ik die allemaal in mijn buik.
Waar ben ik zo verschrikkelijk onzeker over? Is het de existentiele onzekerheid, die ik heel erg ga voelen als ik dreig normaal door te gaan leven? Misschien komt mijn grootste onzekerheid op dat punt voort uit een doorzeurend traumaatje van de vorige keer. Na mijn eerste kanker ben ik mijzelf zoveel mogelijk ontzettend vergeten door mij direct volledig om mijn co-schappen te storten. Nu gaan er direct alarmbellen rinkelen bij elke poging om weer lekker te gaan werken. Geloof ik. Heb ik mijzelf alweer getracteerd op een mij reeds bekende psychologe om mij hierbij verder te helpen. Daarover later meer.
Maar ook is er een linkervoet, waarmee ik nu toch nog niet langer dan een paar minuten mag lopen voordat hij ernstig gaat protesteren. zuchtje.
En dan natuurlijk The Big One:
Blijf ik nog wel langer dan een paar jaar leven?
blogvansaskia 