De bestralingen zijn klaar! Voelt nog niet als klaar, want de nawerkingen van de bestraling moeten hun max nog bereiken, en zeuren dan nog een paar weken door. Oksel gloeit en is dik, vooral als het warm is (en dat is het bijna altijd nu in nederland!) en doet dan pijn. Veel ventilatoren (=werkwoord). Alles trekt als een bezetene bij het litteken en in mijn arm. En ook moe, in halve coma tijdens de siesta (van de bestraling?). En de rechterarm word ietsje dikker ( o nee toch geen serieus lymfoedeem?) En dat lopen, puuhh, ik kan nu een minuut of……vier lopen achter elkaar. Voelt ook niet echt vitaal. Maar de baan van kankerpatient is toch wel grotendeels afgelopen, terwijl die van dokter nog niet haalbaar is. Eehh tja, dan is mijn eerstkomende baan……. Doorleven.
Maar ik ben wel poffertjes gaan eten met Bert om iets te vieren. En heb ook een heerlijk etentje bij zus Marja gehad als feestelijke afsluiting, (en beetje voor verjaardag) vol van spaanse smaken en aangename conversaties, zelfs met Daniel, de verkering van Sam erbij.
Ik kan soms echt met afgrijzen denken aan mijn 30% kans om dood te zijn binnen tien jaar, maar vandeweek heb ik mijzelf getroost met de gedachte dat ik helemaal niet bang HOEF te zijn. Want dat maakt toch niet uit. Hielp echt! (Volgens mij ben ik vooral bang omdat iets in mij denkt dat ik mijn overleving kan controleren als ik maar heel goed oplet…..en ik kan natuurlijk niets controleren!)
blogvansaskia 