Maand: september 2018

Vandaag ben ik mijn nieuwe borst gaan passen, want eindelijk kan het hele gemaltraiteerde gebied mogelijk een bh verdragen.

Speciale afspraak gemaakt in de speciale winkel in een speciaal afgesloten hokje bij een echt heel erg aardige mevrouw. Ze wist niet van ophouden in het aandragen van bh’s, en ook mocht ik kennis maken met mijn borstprothese. Echt een heel vriendelijk zacht aaibaar ding!

Ik heb echt geen trauma over het verdwijnen van de helft van mijn voorgevel, en ook geen hekel aan mijn platte boezemdeel, maar toen ik mijzelf zag met intact silhouet vond ik het toch opeens wel weer veeeel leuker. Kan ik tenminste weer eens iets anders aan dan die vier ruime bloezen, waar ik nu toch echt een beetje op uitgekeken raak! Nou maar hopen dat mijn nog wat opgezette en gevoelige lijf de bh kan verdragen……

En ook mocht ik op bezoek bij een orthopeed voor mijn voet. Hij was aardig en zelfs een beetje geduldig….maar had geen idee wat er was met mijn voet. Hij laat een mri maken met lage verwachtingen op belangrijke bevindingen. Ik had zelf nog een idee wat er kon zijn, een zenuw die beetje in de knel zit, maar daar had hij geen oren naar en hij was ook niet gemotiveerd om dat verder te onderzoeken. GRMBL!

Nee  die opvliegers vallen best mee, al slik ik nu al een flinke poos tamoxifen, dat antihormoon. Ik ben nu bezig aan de overgang van patiënt naar…… Gewoon (?) persoon.

En dat vind ik echt een nieuwe, lastige fase. Geen behandelingen meer om vorm te geven aan het willen laten verdwijnen van de kanker, of als handvat om erover te vertellen. Nu gaat het echt om het verdragen van de onzekerheid tijdens doorleven. Alsof je je handvatten kwijt bent. Ik weet niet of dat de reden is, dat ik mij nog steeds best vaak Moeoeoe voel en ook dagelijks huilerig (ik weet niet eens waardoor, het is geen duidelijk verdriet, misschien wel grotendeels….. ontstressen? Of wiebeligheid omdat zoveel vanzelfsprekende dingen nu niet meer (nooit meer?) vanzelf spreken?

En lichamelijk word ik nog dagelijks herinnerd aan de behandelingen. Vooral de oksel wil hier graag een hoofdrol in spelen, kan wel steeds verder bewegen maar trekt nog als de ziekte (eehh….nou ja) en in bepaalde richtingen gaatie nog vrijwel direct knelzitten. Dat ik door diecstomme voet ook niet langer dan een paar minuutjes kan wandelen helpt ook niet echt om je vitaal te voelen.

In het sociale contact is de overgang ook al gaande. Ik ben maanden verwend in de omgang, maar nu ben ik niet meer default een belangrijk gespreksonderwerp, en dat is even wennen. Ik moet de aandacht voor de onderwerp  en voor mijzelf  desgewenst weer veroveren, bij mijn vrienden, op het werk. Maar je kunt ook zeggen, dat ik langzaam weer wat volwaardiger word.

Wel kwam ik 1 kennis tegen op straat, die na het eerste, natuurlijk beladen contact over mijn ziekte helemaal niets meer had laten horen.  Ze viel in mijn armen, luidkeels excuses makend, dat ze niet gedurfd had om contact op te nemen omdat ze het te naar vind om te zien als het slecht met mij ging. Ach, ik heb haar vergeven, maar kon het niet laten te vragen hoe het dan zou moeten gaan als zij zoiets kreeg? Maar ja, daar denkt ze natuurlijk niet over na.

Er is zeker nog steeds genoeg blogwaardigs, al word het minder intensief. Ik denk dat ik voorlopig een quotum van minstens 1 x per week nastreef, en dan meestal rond het weekend. Doordeweeks heb ik het soms…… een beetje druk hihi, voor mijn doen dan. Regelmatig even naar mijn werk, de moestuin, allerlei therapieën, soulsearching en ook nog extra uitrusten.

Ik heb ook de eerste echte controle gehad. Maar dat stelt niet veel voor hoor. Wat wordt er gecontroleerd?  Hoe het met mij gaat enzo, en of er lokale recidieven zijn. Dus of de kanker bij litteken, in de oksel of bij het sleutelbeen terugkomt. Uitzaaiingen ergens anders worden niet gezocht. Dat is, omdat je die niet meer kan genezen en je ook nog evenlang overleeft als je uitzaaiingen pas gaat behandelen bij klachten. Lokale recidieven kun je soms nog wel genezen. Ik geloof 1x per jaar bij de chirurg en 1x per jaar bij de internist. Tja. Dan maakt dat ook niet zo heel veel uit. Word ik niet meer of minder onzeker van. Tja.

 

 

Lezers die jeukende uitslag krijgen bij teveel gepsychologiseer moeten deze blog maar even overslaan!

Ik heb al eerder vermeld, dat ik lijd aan uitsloveritis, en ook dat mijn linkervoet weer opspeelt sinds een aantal weken, en mij enorm beperkt in sta- en loopvermogen.
Nu heb ik geen enkel idee of het ergens op slaat, maar het is natuurlijk wel erg symbolisch:
Ik, die altijd te snel vooruit wil, word nu gedwongen om alle beweging langzaam en gerantsoeneerd te doen.

En voor het geval het dan wel ergens op slaat, ben ik ook maar eens een goed gesprek begonnen met de voet. Ik moet zeggen, het is niet echt makkelijk converseren met een voet, maar uiteindelijk leek hij (zij?) wel terug te communiceren. Zo’n beetje.
En misschien wil de voet mij wel beschermen. Tegen weer te hard gaan lopen. Maar doetie dat niet vanuit wijsheid, maar vanuit angst voor een herhaling van fouten uit het verleden. Toen ik, de Vorige Keer, mijzelf zo voorbijgelopen ben, of al die jaren ervoor en erna.
Dus heb ik mijn voet een belofte gedaan. Dat ik voortaan zal proberen altijd te luisteren naar mijn Innerlijke Rustige Stem, die heel goed weet wanneer ik op zou moeten houden, maar dat zo rustig meld dat je er altijd overheen kunt schreeuwen of lopen. En ik ben dat ook uitgebreid aan het oefenen nu.  En dat als ik dat doe, ik dan geen ontzettend vervelende voetkwalen meer nodig heb om mij af te remmen.

Misschien is dit allemaal wel echte lariekoek. Maar het klinkt in ieder geval wel aardig. En wie weet slaat het ergens op. En in ieder geval kan het geen kwaad om mijzelf zo te trainen.

Zo, en nu moet ik  weer ophouden met bloggen.
Zegt mijn inner voice.
Nu moet ik even relaxen, koken mag ook.
Oke!