Maand: oktober 2018

---

Zo heetten vroeger spannende dingetjes die we met de jongens deden. Onbekend paadje inlopen, slangenhuid vinden, hele rare smaak ijs kopen……

Nu hebben wij onze eigen mini – avontuurtjes. Chicharrones proeven ( varkenshuid met gofio =geroosterd meel). Mini wandelingetje maken in de Kloof der Angsten (hoe lang geleden alweer dat ik wat voor wandelingetje dan ook maakte?) (ja angsten sta je wel uit als je een tegenligger tegenkomt al afdalend over het afbrokkelende asfalt in de Kloof). 7 ons verse tonijn kopen in de mini markthal (5,75 per ons? Nee, per kilo! Per kilo? Nee toch ! Eerst denken we dat de vissoort dan een listado moet zijn,  omdat het zo goedkoop is en dat erop staat,  totdat ik ontdek, dat dat canarisch is voor aanbieding! )

Twee keer per dag zwemmen is feitelijk al een mini avontuurtje voor mij. Naar het strand lopen,  niet omvallen in de smalle doch krachtige branding, af en toe dobberen tussen de schoolslag door, avondzon in de ogen, jurk over het kletsnatte badpak aan, (want op het strand ontborsten is wat te gortig) alle grove zwarte zand verwijderen van de arme voetjes opdat ze de sandalen weer kunnen verdragen.

Alle intussen 18 schouder-buikspier-voet-oefeningen achter elkaar doen, en dan ook nog een littekenmassage en een lymfdrainagesessie erbij.

(Vorige week bij een heel leuk mannetje geweest die voet-specialist.nl is,  een aparte, activerende benadering van voetklachten heeft een mij dus zes extra voetoefeningen per dag heeft opgegeven. Als dat nou eens zou helpen ….MRI van voet heeft niets laten zien en na zware onderhandelingen komt er toch nog een echo bij, is volgens diverse bronnen eerste keus bij beknelde zenuwen, maar de nog steeds beleefde maar intussen helemaal niet meer zo’n prettige orthopeed wilde eerst met allerlei smoesjes dit simpele onderzoek weigeren, hij wist 99% zeker dat er geen zenuw knel zit, terwijl ik op thuistestjes toch een aantal karakteristieke symptomen heb. Machtsstrijd? Jeugdige arrogantie? Groentje. Wanneer weet een arts nu wat dan ook 99% zeker?)

Het laagje huis-tuin- en keuken- zelfvertrouwen is echt nog niet dik, ook al voel ik dat niet zolang ik mij in die laag bevind.

Maar een vliegreis naar la Palma, vier en een half uurtjes vliegen, is opeens heel erg spannend. Gek hé. Iedereen roept maar dat ik het heerlijk moet vinden, en erg boeiend is het zeker, maar wat voel ik mij onzeker! Als ik nu gewoon lekker kon lopen dan was het natuurlijk ook veel makkelijker om te doen alsof alles normaal is. Zo in zo’n leen-rolstoel van Schiphol zie je er gewoon kwetsbaar uit. Helaas.

En het is ook wel een uitdaging om de wens om te wandelen op dit wandeleiland-bij-uitstek los te laten. Maar als dat lukt, dan blijft er een ontzettend relaxed kleurig dorpje over aan een zwart strand versierd  met een bescheiden hoeveelheid badgasten, drie snackbars, vijf restaurants, paar winkeltjes, en een appartement op veertig meter van de branding. Dat kan ik nog wel lopen! Twee keer per dag ga ik zwemmen, als mijn voeten niet te boos worden van dat ruwe zand….. Bert loopt intussen de klif op achter ons verblijf, 600 meter omhoog en omlaag …en dan hebben wij mogelijk onze eerste echte slome strandvakantie (nou ja  ik dan) !

Ja, dat is iets hoor.

Als ik ook maar 1 keer met iemand gepraat heb over mijn kanker, dan kan ik daarna weer gewoon Saskia zijn, in plaats van Iemand Met Kanker. Maar het is wel raar als dat niet gebeurt.

De laatste tijd ga ik weer naar allerlei feestjes en bijeenkomsten. Daardoor kom ik steeds vaker in contact met allerlei mensen, die ik wel een beetje ken, maar die mij niet meer gezien hebben na De Diagnose. Dan zie ik de Kankerdrempel opdoemen. Het moet eigenlijk wel even genoemd worden, anders staat die olifant zo in de weg in de kamer. Alleen weet ik niet altijd wat ik moet zeggen  als zo iemand vraagt hoe het gaat.  Ik kan zeggen ach ja, gaat wel, of er drie uur over praten. En soms loopt het gesprek zo, dat dit onderwerp achter allerlei andere onderwerpen verdwijnt, of misschien vermeden word. En dat is dan ook wel weer uncomfortable.

En soms ben ik gewoon heel benieuwd hoe het met iemand anders is, maar als ik daar dan naar informeer dan voelen veel mensen zich toch ook verplicht om aandacht voor mij te hebben. En dat hoeft dan ook niet altijd.

In dit onbekende land is de enige wegwijzer een steeds zo helder mogelijke communicatie. Moet ik ook nog wel oefenen. Dat als De Olifant nog in de kamer staat, ik iets kan zeggen als: goh, ja, er is wel van een hoop gebeurd sinds dat wij elkaar de laatste keer zagen! Of dat ik bij gelegenheid kan roepen: Nee hoor, nu gaat het even niet om mij!  Ofzo.

En het slijt ook wel een beetje als conversatietopic, en dat is natuurlijk ook helemaal oke. Dat zowel ik als mijn medeconversanten andere onderwerpen weer steeds interessanter gaan vinden.

Laatst was ik op een meeting met allerlei lieden die niets wisten van welke olifant dan ook, en gingen vragen naar mijn beroep. En dat ik dan zonder blikken of blozen uitgebreid ging vertellen, alsof ik mijn laatste patient gisteren gezien had in plaats van 9 maanden geleden. Ging nog vanzelf ook. Alleen achteraf voelde ik me, zoals altijd op zulke momenten, een beetje bibberig en melancholisch. Hoort erbij.

Dat is toch wel een uitdaging, alles verdragen. Natuurlijk betreft het vooral mijn eigen lichamelijke onzekerheden en pijnen, maar daardoor trek ik me alle leed en ziekten ook meer aan, vooral van patiënten. Hoe, hoe, hoe bouw ik weer voldoende eelt op? Waar is de gebruiksaanwijzing daarvoor?

Nou wissel ik af tussen hoopje ellende en ook weer dagen prima gestemd. Dus ik heb er helemaal niet altijd last van. Maar hoe zal dat gaan als ik weer spreekuur ga doen? Is nog moeilijk voor te stellen nu.

Met het onderzoek van de voet gaan spectaculaire hoeveelheden dingen mis. Eerst was de aanvraag voor een MRI drie keer niet aangekomen en moest ik daar steeds zelf achterheen bellen. De derde keer heb ik de zender en ontvanger gesommeerd om dit probleem samen op te lossen, en toen is het wel gelukt. Althans, een half uur voor vertrek naar die afspraak belt men mij, dat het een onderzoek met contrast is  en dat ik daarom naar een andere locatie moet en wel pas vijf dagen later. GRMBL.

Nou gaan er best vaak dingen mis in het leven, ook in mijn werk als huisarts merk ik dat geregeld, en hoe groter de organisatie hoe meer kans erop. Maar nu ben ik patiënt en in die rol ben ik BOOS. Als ik, straks, als huisarts me maar niet al te boos ga maken over al die dingen die in ziekenhuizen verkeerd gaan……

O. O. Ik moet nog weer een hoop wijsheid en mildheid en geduld aanleren.

MAAR: ik kon laatste keer wel 18 baantjes zwemmen, en ik ben gisteren voor de eerste keer met TWEE borsten op pad geweest, nadat ik die op kosten van de verzekering op kon halen bij de Vriendelijke Borstenwinkel. (De speciale dure BH, waar je het afneembare exemplaar in kunt onderbrengen, mag je echter wel zelf betalen…..) Ik voel me niet stom of slecht met 1 borst, maar….. het is toch wel een stuk leuker met twee! En nu kan ik al mijn andere shirtjes en bloesjes weer eens aan. Nu maar eens kijken of het lichte lymfoedeem onder het sleutelbeen niet erger wordt door langere  bh-bandjes-inperkingen…….

Hele week ging het niet slecht. Met de capaciteiten om wat te doen. Ik heb zes avonden achter elkaar Iets Leuks gedaan, en dat ging nog ook. En 3 x een paar uurtjes werken, fysio, zwemmen, beetje moestuin….. Wel moe, maar in proportie. Het voelde bijna of ik aan het spijbelen ben.
Maar dan een heel weekend zonder afspraak, en….. bijna hele weekend heb ik besteed aan liggen, en huilen, en bibberen, waarover? kweet het niet eens goed. Tot zondag vier uur  Dan is het weer over  Dan ga ik snijbonen invriezen en knoflook planten, btw aangifte doen, tomatensoep koken van de laatste tomaten  omelet bakken met  Hoogculinaire eigen salsa verde erop en daarna nog de post verwerken van mijn collega, omdat ik energie over heb.

Nou ja, is ook niet echt erg verder, maar dan valt dat spijbelen toch wel weer mee.

En minder mank word ik ook  niet. Is dat nou een teken? of toch gewoon pech? we gooien er nog een MRI tegenaan komende week, waar ik weinig van verwacht, en nog een andere fysio met hopelijk een deskundige blik en een behulpzaam antwoord op de vraag, wat er nu toch is…….

Zwemmen lijkt heilzaam te zijn, ik zit nu op 12 baantjes, trekt als de ziekte tijdens de schoolslag, maar daarna lijkt de ruimte in de oksel echt groter te zijn. Laatste keer althans. Lijkt me zo heerlijk om eens iets lekker, en met zichtbare snelheid op te bouwen, en me daar dan sterk over te voelen. Ik word behoorlijk wee van dat eindeloos geduld hebben en alles de tijd te geven. Maar ik weet intussen ook heel goed dat het echt nergens goed voor is om te snel te gaan. GRMPFFFFF.