VERDRAGEN

Dat is toch wel een uitdaging, alles verdragen. Natuurlijk betreft het vooral mijn eigen lichamelijke onzekerheden en pijnen, maar daardoor trek ik me alle leed en ziekten ook meer aan, vooral van patiënten. Hoe, hoe, hoe bouw ik weer voldoende eelt op? Waar is de gebruiksaanwijzing daarvoor?

Nou wissel ik af tussen hoopje ellende en ook weer dagen prima gestemd. Dus ik heb er helemaal niet altijd last van. Maar hoe zal dat gaan als ik weer spreekuur ga doen? Is nog moeilijk voor te stellen nu.

Met het onderzoek van de voet gaan spectaculaire hoeveelheden dingen mis. Eerst was de aanvraag voor een MRI drie keer niet aangekomen en moest ik daar steeds zelf achterheen bellen. De derde keer heb ik de zender en ontvanger gesommeerd om dit probleem samen op te lossen, en toen is het wel gelukt. Althans, een half uur voor vertrek naar die afspraak belt men mij, dat het een onderzoek met contrast is  en dat ik daarom naar een andere locatie moet en wel pas vijf dagen later. GRMBL.

Nou gaan er best vaak dingen mis in het leven, ook in mijn werk als huisarts merk ik dat geregeld, en hoe groter de organisatie hoe meer kans erop. Maar nu ben ik patiënt en in die rol ben ik BOOS. Als ik, straks, als huisarts me maar niet al te boos ga maken over al die dingen die in ziekenhuizen verkeerd gaan……

O. O. Ik moet nog weer een hoop wijsheid en mildheid en geduld aanleren.

MAAR: ik kon laatste keer wel 18 baantjes zwemmen, en ik ben gisteren voor de eerste keer met TWEE borsten op pad geweest, nadat ik die op kosten van de verzekering op kon halen bij de Vriendelijke Borstenwinkel. (De speciale dure BH, waar je het afneembare exemplaar in kunt onderbrengen, mag je echter wel zelf betalen…..) Ik voel me niet stom of slecht met 1 borst, maar….. het is toch wel een stuk leuker met twee! En nu kan ik al mijn andere shirtjes en bloesjes weer eens aan. Nu maar eens kijken of het lichte lymfoedeem onder het sleutelbeen niet erger wordt door langere  bh-bandjes-inperkingen…….