Zonvakantie!

Het laagje huis-tuin- en keuken- zelfvertrouwen is echt nog niet dik, ook al voel ik dat niet zolang ik mij in die laag bevind.

Maar een vliegreis naar la Palma, vier en een half uurtjes vliegen, is opeens heel erg spannend. Gek hé. Iedereen roept maar dat ik het heerlijk moet vinden, en erg boeiend is het zeker, maar wat voel ik mij onzeker! Als ik nu gewoon lekker kon lopen dan was het natuurlijk ook veel makkelijker om te doen alsof alles normaal is. Zo in zo’n leen-rolstoel van Schiphol zie je er gewoon kwetsbaar uit. Helaas.

En het is ook wel een uitdaging om de wens om te wandelen op dit wandeleiland-bij-uitstek los te laten. Maar als dat lukt, dan blijft er een ontzettend relaxed kleurig dorpje over aan een zwart strand versierd  met een bescheiden hoeveelheid badgasten, drie snackbars, vijf restaurants, paar winkeltjes, en een appartement op veertig meter van de branding. Dat kan ik nog wel lopen! Twee keer per dag ga ik zwemmen, als mijn voeten niet te boos worden van dat ruwe zand….. Bert loopt intussen de klif op achter ons verblijf, 600 meter omhoog en omlaag …en dan hebben wij mogelijk onze eerste echte slome strandvakantie (nou ja  ik dan) !