Maand: november 2018

Deze week ga ik weer spreekuurtjes proberen. Nu in mijn eigen gezondheidscentrum, dat scheelt! Ik heb er echt zin in, alleen voel ik me nog zo verschrikkelijk onzeker….. over van alles. En is het duidelijk, dat ik nog niet fully functional ben. Daarom heb ik een lijstje gemaakt van welke patienten NIET om te beginnen (enge dingen, psychische dingen enzovoort)

Maar als kuiken omringd door een gummi laagje, met overigens toegevoegd een zwaarder (metalen?) VOETstukje om niet steeds om te vallen) beweeg ik mij aardig voort in het algemeen. (ja ik oefen regelmatig met het visualiseren van mijn gummi laagje, helpt wel!)

En ik ben beginnen in de Gewone Sportschool Om de Hoek, nadat ik de oncofysio ben uitgeduwd. Enerzijds vond ik dat niet fijn, want vertrouwde omgeving met veel begeleiding, anderzijds is het inderdaad ook wel goed. Ik werd soms ook wel een beetje benauwd van die stiltes die regelmatig vielen in een gezelschap met sommige uitgezaaide lotgenoten.
Ook hier ben ik de eerste keer weer Super Onzeker. Ach. Moet ik gewoon doorheen blijkbaar. Ik ben ook wel een krakemik natuurlijk, dus moet ook heel voorzichtig al die nieuwe apparaten veroveren.

En zoon Sam is in een fase waarin hij minder bemoeienis wil van zijn ouders. Nou, er is weer genoeg te beleven hier!

Om in de sfeer van heden ten dage te blijven:
ik voel me net een paasei zonder schil.
Mooie avondluchten en bomenkleuren, gevoelige voeten,  een zoon die onder de vleugels uitwil zodat hij vrijer kan vliegen, geen patienten om mijn talenten op te kunnen afreageren, en in het midden van dat alles een ziel zonder enig eelt (meer).  Veel te snel ontroerd en geroerd en beroerd, dat ik zelfs lieve vriendinnen moet storen op een zonnige winterochtend om de weg weer te vinden. En man wat word je daar moe van!

Maar wel maak ik de meest interessante gerechten. Rode bietenchips, appelwortel met zelfgemaakte indiase groentenchutney, nieuwzeelandse spinazie met room en oude kaas, gebakken knolkapucien!

Om er weer een beetje tegen te kunnen zal ik iets nieuws moeten gaan krijgen om het ei heen. Een schil lijkt me niet meer zo fijn, is veel te hard en onflexibel.
Ik denk aan iets lekker dik en veerkrachtigs, dat ik dan een soort ovalen gummibal word, kun je wel indeuken maar niet kapotkrijgen en als ik nou nog een beetje vaart krijg, kan ik weer helemaal de hoogte in stuiteren!

Na de vakantie voel ik me eerst echt goed. stukje wandelen in het bos, energie. Maar na paar dagen de terugslag, allerlei pijnen in de gewrichten, boe. Het gaat toch ook ernstig op en af.

En ik heb mijn eerste spreekuurtje gedaan, in een ander gezondheidscentrum. Viel niks mee. Ander centrum blijk ik heel naar te vinden (iedereen is aardig maar ik voel me een vreemde eend) onbekende patienten ook. En misschien wel patienten uberhaupt zien. Na het spreekuurtje ben ik een volle dag in crisis, huilen, moe. En een dag later opeens een nieuwe zeer mankmakende pijn in de heup. Duidelijke signalen, of niet? Ik zeg de spreekuurtjes voor volgende week maar gauw even af. En ga nadenken en overleggen of en wanneer ik dan toch spreekuurtjes in eigen centrum ga proberen.

En naar Den Haag geweest voor een theatervoorstelling door ex-militairen over hun eigen ervaringen in Srebrenica rondom de traumatische gebeurtenissen van juli 95 (uitmondend in moord op 8000 Bosniers door de Serven)
Marleen wou mij meenemen naar Iets Leuks ter opwekking, maar kwam toen opeens deze voorstelling tegen. Eeehh ja, eigenlijk wel maf, je hebt kanker gehad en gaat leuk naar oorlogstrauma’s kijken, maar toch zie ik zo’n nieuwe impuls wel zitten. Temidden van futuristische kantoorgebouwen vind ik mijn weg naar een zeer integere en indrukwekkende voorstelling.
En achteraf blijkt die ervaring mij ook weer een stapje verder te brengen in mijn eigen proces.
Ook al zijn sommige gebeurtenissen rot en naar, eigenlijk te erg voor woorden, ook al ben je soms niet altijd trots op wat er gebeurd is of hoe je het gedaan hebt, als je die zaken moedig en eerlijk in de ogen kijkt……… dan kan er toch de schoonheid ontstaan van compassie.

Vandaag naar een zeer mooi uitkijkpunt gegaan. Heeft alleen zin als er geen wolken hangen daar en je moet de parkeerplaats tevoren reserveren.
Wij zijn dus erg gelukkig dat we uitzicht hebben als we langs de hellingen vol statige pijnbomen op geel naaldtapijt stijgen tot waar het in de schaduw koud is.

En daar heb ik een hele wandeling gemaakt, wel 500 meter gelopen en dan steil omhoog en omlaag  met behulp van stok en schouder van Bert. Record! Naar de rand van de enorme krater vol natuurschoon die het centrum van het eiland vormt, duizend meter wand, overzijde stijgt tot 2400 meter, wolkenflarden, enorme stilte. Perachtig.

Wie weet hoeveel van mijn loopstoornissen veroorzaakt worden door innerlijke stress, dat ik heel vaak niet ontspannen loop. Wie weet hoeveel hardnekkige weerstand tegen mijn situatie en rol speelt! In het kader daarvan heb ik nu besloten niet meer te streven naar verdragen van mijn existentiële onzekerheid (klinkt teveel als moeizame last torsen met veel moeite) maar naar echte acceptatie.
Wat een woord hé, acceptatie. Er zijn vele parallelle wegen die daarheen leiden, maar soms moet je net de juiste smaak tegenkomen, zoals ik laatst op internet struikelde over the Work. Principe is simpel, je stelt jezelf vragen over je eigen (liefst lastige) gedachtes: 1. Is die gedachte waar? 2. Is die echt, 100% waar? 3. wat doet die gedachte met jou? 4. Hoe zou het zijn om vrij te zijn van die gedachte? (hulpmiddel :draai de gedachte om) . Geeft mij geregeld een heerlijk rustig en vrij gevoel.
Voor de liefhebber: http://thework.com/sites/thework/nederlands/.      Stukje over kanker – impressive! Boekje gratis te downloaden.

Wat is dit toch een prachtig eiland. Bloemen, steile hellingen vol rotsen en knalgroene bomen (tamme kastanje, pijnbomen, laurier, eucalyptus), palmen, suikerriet, agavetoortsen, ananas, kloven, kliffen, gekleurde huisjes, sinaasappelbomen, veelteveel bananen, lavahellingen en zwarte lavastranden, cactussen van drie meter hoog, kleine duitse reformwinkeltjes en overal drakebloedbomen.
Vandaag laatste dag, halve eiland overgecrosst, van 24 naar 16 graden en weer terug naar een gratis vijftig jaar oud betonnen zwembad inclusief stijlvolle wit met blauwe kleedhokjes, wat gevuld word door de zee. Fonkelgroen rustig water in zwarte basaltrotsen met een halve meter verder grote schuimende kolkende witte golven. Very impressive.

En laat nu de winter maar komen!