Vandaag naar een zeer mooi uitkijkpunt gegaan. Heeft alleen zin als er geen wolken hangen daar en je moet de parkeerplaats tevoren reserveren.
Wij zijn dus erg gelukkig dat we uitzicht hebben als we langs de hellingen vol statige pijnbomen op geel naaldtapijt stijgen tot waar het in de schaduw koud is.
En daar heb ik een hele wandeling gemaakt, wel 500 meter gelopen en dan steil omhoog en omlaag met behulp van stok en schouder van Bert. Record! Naar de rand van de enorme krater vol natuurschoon die het centrum van het eiland vormt, duizend meter wand, overzijde stijgt tot 2400 meter, wolkenflarden, enorme stilte. Perachtig.
Wie weet hoeveel van mijn loopstoornissen veroorzaakt worden door innerlijke stress, dat ik heel vaak niet ontspannen loop. Wie weet hoeveel hardnekkige weerstand tegen mijn situatie en rol speelt! In het kader daarvan heb ik nu besloten niet meer te streven naar verdragen van mijn existentiële onzekerheid (klinkt teveel als moeizame last torsen met veel moeite) maar naar echte acceptatie.
Wat een woord hé, acceptatie. Er zijn vele parallelle wegen die daarheen leiden, maar soms moet je net de juiste smaak tegenkomen, zoals ik laatst op internet struikelde over the Work. Principe is simpel, je stelt jezelf vragen over je eigen (liefst lastige) gedachtes: 1. Is die gedachte waar? 2. Is die echt, 100% waar? 3. wat doet die gedachte met jou? 4. Hoe zou het zijn om vrij te zijn van die gedachte? (hulpmiddel :draai de gedachte om) . Geeft mij geregeld een heerlijk rustig en vrij gevoel.
Voor de liefhebber: http://thework.com/sites/thework/nederlands/. Stukje over kanker – impressive! Boekje gratis te downloaden.
Wat is dit toch een prachtig eiland. Bloemen, steile hellingen vol rotsen en knalgroene bomen (tamme kastanje, pijnbomen, laurier, eucalyptus), palmen, suikerriet, agavetoortsen, ananas, kloven, kliffen, gekleurde huisjes, sinaasappelbomen, veelteveel bananen, lavahellingen en zwarte lavastranden, cactussen van drie meter hoog, kleine duitse reformwinkeltjes en overal drakebloedbomen.
Vandaag laatste dag, halve eiland overgecrosst, van 24 naar 16 graden en weer terug naar een gratis vijftig jaar oud betonnen zwembad inclusief stijlvolle wit met blauwe kleedhokjes, wat gevuld word door de zee. Fonkelgroen rustig water in zwarte basaltrotsen met een halve meter verder grote schuimende kolkende witte golven. Very impressive.
En laat nu de winter maar komen!
blogvansaskia 