Na de vakantie voel ik me eerst echt goed. stukje wandelen in het bos, energie. Maar na paar dagen de terugslag, allerlei pijnen in de gewrichten, boe. Het gaat toch ook ernstig op en af.
En ik heb mijn eerste spreekuurtje gedaan, in een ander gezondheidscentrum. Viel niks mee. Ander centrum blijk ik heel naar te vinden (iedereen is aardig maar ik voel me een vreemde eend) onbekende patienten ook. En misschien wel patienten uberhaupt zien. Na het spreekuurtje ben ik een volle dag in crisis, huilen, moe. En een dag later opeens een nieuwe zeer mankmakende pijn in de heup. Duidelijke signalen, of niet? Ik zeg de spreekuurtjes voor volgende week maar gauw even af. En ga nadenken en overleggen of en wanneer ik dan toch spreekuurtjes in eigen centrum ga proberen.
En naar Den Haag geweest voor een theatervoorstelling door ex-militairen over hun eigen ervaringen in Srebrenica rondom de traumatische gebeurtenissen van juli 95 (uitmondend in moord op 8000 Bosniers door de Serven)
Marleen wou mij meenemen naar Iets Leuks ter opwekking, maar kwam toen opeens deze voorstelling tegen. Eeehh ja, eigenlijk wel maf, je hebt kanker gehad en gaat leuk naar oorlogstrauma’s kijken, maar toch zie ik zo’n nieuwe impuls wel zitten. Temidden van futuristische kantoorgebouwen vind ik mijn weg naar een zeer integere en indrukwekkende voorstelling.
En achteraf blijkt die ervaring mij ook weer een stapje verder te brengen in mijn eigen proces.
Ook al zijn sommige gebeurtenissen rot en naar, eigenlijk te erg voor woorden, ook al ben je soms niet altijd trots op wat er gebeurd is of hoe je het gedaan hebt, als je die zaken moedig en eerlijk in de ogen kijkt……… dan kan er toch de schoonheid ontstaan van compassie.
blogvansaskia 