Om in de sfeer van heden ten dage te blijven:
ik voel me net een paasei zonder schil.
Mooie avondluchten en bomenkleuren, gevoelige voeten, een zoon die onder de vleugels uitwil zodat hij vrijer kan vliegen, geen patienten om mijn talenten op te kunnen afreageren, en in het midden van dat alles een ziel zonder enig eelt (meer). Veel te snel ontroerd en geroerd en beroerd, dat ik zelfs lieve vriendinnen moet storen op een zonnige winterochtend om de weg weer te vinden. En man wat word je daar moe van!
Maar wel maak ik de meest interessante gerechten. Rode bietenchips, appelwortel met zelfgemaakte indiase groentenchutney, nieuwzeelandse spinazie met room en oude kaas, gebakken knolkapucien!
Om er weer een beetje tegen te kunnen zal ik iets nieuws moeten gaan krijgen om het ei heen. Een schil lijkt me niet meer zo fijn, is veel te hard en onflexibel.
Ik denk aan iets lekker dik en veerkrachtigs, dat ik dan een soort ovalen gummibal word, kun je wel indeuken maar niet kapotkrijgen en als ik nou nog een beetje vaart krijg, kan ik weer helemaal de hoogte in stuiteren!
blogvansaskia 