Om in de sfeer van heden ten dage te blijven:
ik voel me net een paasei zonder schil.
Mooie avondluchten en bomenkleuren, gevoelige voeten, een zoon die onder de vleugels uitwil zodat hij vrijer kan vliegen, geen patienten om mijn talenten op te kunnen afreageren, en in het midden van dat alles een ziel zonder enig eelt (meer). Veel te snel ontroerd en geroerd en beroerd, dat ik zelfs lieve vriendinnen moet storen op een zonnige winterochtend om de weg weer te vinden. En man wat word je daar moe van!
Maar wel maak ik de meest interessante gerechten. Rode bietenchips, appelwortel met zelfgemaakte indiase groentenchutney, nieuwzeelandse spinazie met room en oude kaas, gebakken knolkapucien!
Om er weer een beetje tegen te kunnen zal ik iets nieuws moeten gaan krijgen om het ei heen. Een schil lijkt me niet meer zo fijn, is veel te hard en onflexibel.
Ik denk aan iets lekker dik en veerkrachtigs, dat ik dan een soort ovalen gummibal word, kun je wel indeuken maar niet kapotkrijgen en als ik nou nog een beetje vaart krijg, kan ik weer helemaal de hoogte in stuiteren!
blogvansaskia 
Dag lief kuiken, alles doet te snel ‘au’ zelfs warme jasjes aandoen helpt dan niet echt. Je bent niet ge/bepantserd genoeg…..er komt te veel te hard binnen. Kwetsbaar, maar ook, zoals bij kuikens het geval is, aaibaar. Misschien is dat het enige dat helpen kan, veel aaitjes.
Vanuit hier een gaat een lading aaitjes jouw kant op.
Die bijzondere gerechten, by the way, hoe verzin je het! Maak een kookboekje!
Kus Anneke
LikeLike
“Om in de sfeer te blijven”, schrijf je …. maar het is nog helemaal geen Pasen.
Overigens wel een mooie vergelijking.: behoefte aan een nieuw jasje. Zonder is wat kaal. Maar dan wel anders …..
LikeLike