Maand: december 2018

12 januari is het een jaar geleden dat ik de diagnose borstkanker te horen kreeg.
Nu gaat het leven (hopelijk) rustig verder. Maar er zijn wel steeds minder frequent (gelukkig maar?) dramatische ontwikkelingen, dus wordt het minder blogwaardig, of het moet het laten vallen van een bietensmoothie zijn op het wollen tapijt (teveel bieten gemaakt voor al onze kerstdiners en ook nog eens vergeten mee te nemen naar mijn zus, dus ja ik dacht dan doe ik ook eens iets Heel Gezonds…..) (en ja met dat weer schoon krijgen ben je wel een half ochtendje bezig)

Mijn lichaam blijft heel veel tijd en aandacht vragen,  herstel van conditie gaat echt megalangzaam. Maar dat hoor je vaker dus ach. Er is een dagelijkse strijd gaande tussen tevreden zijn met wat ik wel heb en moeite hebben met wat ik niet kan of weet. En mijn Gezonde Wijze Ik probeert dagelijks mild te zijn naar haar huisgenotes Controlfreakje, Uitsloveritisje, Eenzaamzieltje en Koppigkindje.
Ik ga binnenkort een cursus Compassietraining voor artsen volgen (waarin je vooral geleerd wordt compassie voor jezelf te  hebben, want compassie naar patienten toe dat lukt meestal makkelijker) en ook een slaaptraining met yoga en stressrelease. Vast allebei heel nuttige aanvullingen op mijn Selfmade-revalidatie-treatment.

Derhalve maak ik nog 1 evaluerende blog deze week en ga ik verder de frequentie terugbrengen tot 1 x per maand,  begin van de maand.
Eens kijken hoe dat bevalt.
Natuurlijk kunnen  alle trouwe lezers en af-en-toe-bijlezers altijd gewoon aan mijzelf vragen hoe het gaat, op het moment dat ze dat willen weten!

Revalidatie betekent weer op orde en krachten en conditie komen, maar eehhh… dan heel langzaam.
En zo gaat het. Ik heb eens genoteerd wat ik nu precies aan oefeningen en conditie doe, voor de geinteresseerde lezer hieronder weergegeven. Is niet niks, maar allemaal hele hele lichte kleine oefeningen…..

ALGEMEEN:
—knieen van het slot bij staan.
—linker schouder iets naar beneden
—grote nekschouderspier ontspannen houden
—tong ontspannen in de mond
—regelmatig diep in- en uitademen door de buik.
Soms ook borstkas daarbij uitzetten, dan wordt het borstlitteken uitgerekt.
—manuele lymfdrainage van arm, borstkas en hals naar behoefte
—ongeveer alle bewegingen proberen LANGZAMER (=meer gecoordineerd) te doen.

Ik ben het boek aan het lezen : beter worden is niet voor watjes. Twee journalisten krijgen allebei kanker en schrijven elkaar brieven waarin ze hun persoonlijke ervaringen delen op indringende en humoristische wijze. Erg prachtig. Natuurlijk andere kankers, andere personen, andere processen, maar ook veel overlap.
Al heb ik zelf weinig last gehad van stilvallende sociale omgevingen (zij wel, na een eerste golf van medeleven). Tot op heden dan, want nu is mijn leven wel wat stiller, in de winter al helemaal niet gevuld met moestuin, geen kinderen in huis meer om je mee bezig te houden en minder werkuren. Wle nog allerlei therapeuten, dat leidt lekker af en geeft me ook het gevoel dat ik nuttig bezig ben. Maar ik verveel me wel regelmatig een beetje. Al roepen mensen dat dat dat zo heilzaam is (zal ook wel) het is ook wel wat saai soms. Vooral ook, omdat het waarschijnlijk niet anders kan want energie om het veel drukker te hebben dan nu heb ik ook niet.

Daarbij had ik een prachtig workout-schemaatje opgesteld, dagelijks of sportschool, of stukkie zwemmen, of hometrainer in combi met een miniwandelingetje. Maar mijn onrustige arm zegt misschien wel dat dat toch weer teveel is. Zo moeilijk om te verstaan wat die zegt, hij is niet erg spraakzaam en komt soms pas een stuk later met reacties. niet zwemmen? Met steunkous om zwemmen? Minder sportschool? Volgens mijn oedeem – energietherapeute moet ik vooral vriendjes worden met mijn arm, en dat het dan beter zal gaan. Arme arm. Dat gaan we proberen….

Jaja,  echte spreekuurtjes gedaan…..van wel drie patienten! Toevallig had ik, bij de paar patienten die ik tot op heden gezien heb, steeds symptomen of omstandigheden die ik nog nooit was tegengekomen (ja het blijft een beroep met een uitgebreide range….). Dat helpt natuurlijk niet direct bij het opbouwen van vertrouwen. Maar afgelopen week was het anders. Ik kon de antwoorden en adviezen zo uit mijn losse mouw schudden, want eindelijk eens bekend terrein betreden. Zodra ik in de spreekkamer zit, glijdt de artsenrol soepeltjes om mijn schouders.

En zelfs heb ik een diagnose gesteld voor een patiente na het lezen van een specialistenbrief. Zij had al maanden klachten, die twee specialisten niet konden verklaren. Ik liet 1 extra bloedtestje doen via de waarnemer, en hupsakee, de longembolien  werden onthuld! Dat was wel weer erg goed voor mijn professionele zelfvertrouwen……

Maar het ijs is dun. Een paar uur later kan ik me weer helemaal onthand voelen, zwak, labiel, kwetsbaar, tobberig (het lymfoedeem van mijn arm word wat erger, dat kan maanden na de bestraling alsnog ontstaan, o jee, moet ik nou minder gaan doen en wat dan? Waar gaat dat nou weer eindigen? En het voelt ook rottig, of je afknellende kleding aanhebt) Gelukkig is Sam weer helemaal on speaking terms met ons.

Dus ga ik maar gewoon door met de hele langzame opbouw van enige conditie, en met mijn mini-spreekuurtjes!