Jaja, echte spreekuurtjes gedaan…..van wel drie patienten! Toevallig had ik, bij de paar patienten die ik tot op heden gezien heb, steeds symptomen of omstandigheden die ik nog nooit was tegengekomen (ja het blijft een beroep met een uitgebreide range….). Dat helpt natuurlijk niet direct bij het opbouwen van vertrouwen. Maar afgelopen week was het anders. Ik kon de antwoorden en adviezen zo uit mijn losse mouw schudden, want eindelijk eens bekend terrein betreden. Zodra ik in de spreekkamer zit, glijdt de artsenrol soepeltjes om mijn schouders.
En zelfs heb ik een diagnose gesteld voor een patiente na het lezen van een specialistenbrief. Zij had al maanden klachten, die twee specialisten niet konden verklaren. Ik liet 1 extra bloedtestje doen via de waarnemer, en hupsakee, de longembolien werden onthuld! Dat was wel weer erg goed voor mijn professionele zelfvertrouwen……
Maar het ijs is dun. Een paar uur later kan ik me weer helemaal onthand voelen, zwak, labiel, kwetsbaar, tobberig (het lymfoedeem van mijn arm word wat erger, dat kan maanden na de bestraling alsnog ontstaan, o jee, moet ik nou minder gaan doen en wat dan? Waar gaat dat nou weer eindigen? En het voelt ook rottig, of je afknellende kleding aanhebt) Gelukkig is Sam weer helemaal on speaking terms met ons.
Dus ga ik maar gewoon door met de hele langzame opbouw van enige conditie, en met mijn mini-spreekuurtjes!
blogvansaskia 