Ik ben het boek aan het lezen : beter worden is niet voor watjes. Twee journalisten krijgen allebei kanker en schrijven elkaar brieven waarin ze hun persoonlijke ervaringen delen op indringende en humoristische wijze. Erg prachtig. Natuurlijk andere kankers, andere personen, andere processen, maar ook veel overlap.
Al heb ik zelf weinig last gehad van stilvallende sociale omgevingen (zij wel, na een eerste golf van medeleven). Tot op heden dan, want nu is mijn leven wel wat stiller, in de winter al helemaal niet gevuld met moestuin, geen kinderen in huis meer om je mee bezig te houden en minder werkuren. Wle nog allerlei therapeuten, dat leidt lekker af en geeft me ook het gevoel dat ik nuttig bezig ben. Maar ik verveel me wel regelmatig een beetje. Al roepen mensen dat dat dat zo heilzaam is (zal ook wel) het is ook wel wat saai soms. Vooral ook, omdat het waarschijnlijk niet anders kan want energie om het veel drukker te hebben dan nu heb ik ook niet.
Daarbij had ik een prachtig workout-schemaatje opgesteld, dagelijks of sportschool, of stukkie zwemmen, of hometrainer in combi met een miniwandelingetje. Maar mijn onrustige arm zegt misschien wel dat dat toch weer teveel is. Zo moeilijk om te verstaan wat die zegt, hij is niet erg spraakzaam en komt soms pas een stuk later met reacties. niet zwemmen? Met steunkous om zwemmen? Minder sportschool? Volgens mijn oedeem – energietherapeute moet ik vooral vriendjes worden met mijn arm, en dat het dan beter zal gaan. Arme arm. Dat gaan we proberen….
blogvansaskia 