Maand: februari 2019

Dan gebeurt er toch weer van alles in zo’n maand.

Ik heb, als ik het goed zie, deze maand een ommezwaai gemaakt.
Of liever:  ik ben opgehouden met duwen. Niet meer pushen om meer te gaan werken of conditie op te bouwen, nu echt emoties als angst en geluk gewoon lekker laten stromen, oefenen in luisteren naar die Innerlijke Wijze Stem die bijna altijd het juiste zegt.
Eigenlijk vooral door het laatste duwtje: de feldenkrais-mevrouw (dat is bewegingstherapie met als uitgangspunt: pijnloos bewegen, alles langzaam en bewust).
Volgens mij heb ik de afgelopen……. vijfitg jaar bijna alles net een heel klein beetje geforceerd gedaan, net iets te lang doorgaan, net iets teveel uitsloven, net iets gespannen blijven, constant…..

En wat gebeurt er als je ophoudt met tegen de stroom op duwen?
Juist, ik dobber!

Hoe ziet dat er dan uit?
Ik voel me echt rustiger.
Ik ben eeeecht heel erg snel heel erg moe. Lijkt wel veel meer dan de afgelopen maanden. Of is dat uitrusten?
Daarbij ben ik, naast mijn werk, echt minder productief op een dag dan afgelopen maanden. (uiterlijk, maar innerlijk gebeurt er heeeel veel zegt mijn energietherapeute Erika)
Ik ben minder bezig met de toekomst in welke dimensie dan ook.
Ik dobber regelmatig echt in een warm zwembad met een drijfding en probeer daar welke bewegingen ik nog kan doen die geen extra pijnen veroorzaken hier of daar.
Ik ga voorlopig niet verder opbouwen met werken (nou ja, op vrijdag ga ik het wel iets uitbreiden vanwege de nieuwe huisarts-in-opleiding)
Emotioneel ben ik een weerspiegeling van het (vroegere!) Hollandse klimaat: een afwisseling van langdurige mist of regelmatig tranenbuien uit grauwe bewolking waar geen einde aan lijkt te komen, met dagenlange opklaringen, waarin er alleen maar helder innerlijk licht is en ik helemaal zen ben (mindfull? compassievol? you name it!)

De conditie is er niet beter op geworden laatste maand en iets slechter.
Ik log wat minder thuis in op mijn werk.
Wel heb ik, grosso modo, wat minder pijnen in voet en al die Andre plaatsen en meer dagen waarop ik mij echt goed voel.
Is dit dan de goede weg naar genezing en heling, op wat voor level dan ook?
Ik denk het wel. En waar die heengaat, of uitkomt, weet ik geheel niet. Maar dat is dan ook niet echt erg.

 

Na de herbelevingen bij mijn controle bij de chirurg, een golf emoties die aanrolde toen het water werd beroerd (zelfde jaargetij zelfde omgeving zelfde dokter) lijkt mijn geest snel weer rustig. Is dat echt zo?
Ik ben niet (meer?) speciaal bang voor borstkanker, ik ben gewoon sowieso onzeker over mijn hele existentie en wil echt niet binnenkort dood….  Maar wel blij met een winter zonder noodzaak tot Levensreddende  Behandelingen!

Alhoewel……mijn voeten nu niet echt meewerken. Fysio nummer 3, een manuele maakte prima mijn rug los, maar maakte door ruw onderzoek van het been de zaak er langdurig erger op.
Vorige week heeft fysio nummer 4. (aanbevolen fysio EN podotherapeut) met kennis en een echo eindelijk de diagnose gesteld die ik al maanden riep naar diverse voetonderzoekers: tarsale tunnelsyndroom! (een zenuw die knel zit bij de enkel). En peesontsteking.
Gewapend met adviezen en hoop heb ik gelijk andere schoenen gekocht en andere oefeningen gedaan, en nu is het nog een beetje erger.

Ik probeer nu dan maar echt zo veel mogelijk pijn te ontwijken, loop langere stukken met krukken en oefen veeeeeel langzamer en lichter. Zo gaat de steeds moeizaam (en misschien geforceerd) vastgehouden conditie echt omlaag! En heb maar vast een afspraak gemaakt bij orthopeed 2, een tarsale tunnelexpert, die begin april eens een kwartiertje tijd heeft voor mij. En ben regelmatig de wanhoop nabij.

Of is het gewoon De Terugslag?

Maar ik doe zowel yoga-slaaptraining als een compassietraining (zelfde smaak en opvolger van mindfulness) voor artsen. Om met of zonder voeten meer rust en zachtheid in mijn leven te brengen.

Ook een flinke bijbaan, die saskia-revalidatie……