(Niet) een hele maand

Na de herbelevingen bij mijn controle bij de chirurg, een golf emoties die aanrolde toen het water werd beroerd (zelfde jaargetij zelfde omgeving zelfde dokter) lijkt mijn geest snel weer rustig. Is dat echt zo?
Ik ben niet (meer?) speciaal bang voor borstkanker, ik ben gewoon sowieso onzeker over mijn hele existentie en wil echt niet binnenkort dood….  Maar wel blij met een winter zonder noodzaak tot Levensreddende  Behandelingen!

Alhoewel……mijn voeten nu niet echt meewerken. Fysio nummer 3, een manuele maakte prima mijn rug los, maar maakte door ruw onderzoek van het been de zaak er langdurig erger op.
Vorige week heeft fysio nummer 4. (aanbevolen fysio EN podotherapeut) met kennis en een echo eindelijk de diagnose gesteld die ik al maanden riep naar diverse voetonderzoekers: tarsale tunnelsyndroom! (een zenuw die knel zit bij de enkel). En peesontsteking.
Gewapend met adviezen en hoop heb ik gelijk andere schoenen gekocht en andere oefeningen gedaan, en nu is het nog een beetje erger.

Ik probeer nu dan maar echt zo veel mogelijk pijn te ontwijken, loop langere stukken met krukken en oefen veeeeeel langzamer en lichter. Zo gaat de steeds moeizaam (en misschien geforceerd) vastgehouden conditie echt omlaag! En heb maar vast een afspraak gemaakt bij orthopeed 2, een tarsale tunnelexpert, die begin april eens een kwartiertje tijd heeft voor mij. En ben regelmatig de wanhoop nabij.

Of is het gewoon De Terugslag?

Maar ik doe zowel yoga-slaaptraining als een compassietraining (zelfde smaak en opvolger van mindfulness) voor artsen. Om met of zonder voeten meer rust en zachtheid in mijn leven te brengen.

Ook een flinke bijbaan, die saskia-revalidatie……