Even wennen voordat je de taal van je lichaam spreekt, schreef een collega mij laatst, naar aanleiding van mijn blog.
Wat een mooie uitdrukking! Dat is precies wat ik aan het leren ben.
Geestelijk gaat het op en af, maar grosso modo steeds beter. Soms voel ik me een uithangbord voor mindfullness-benaderingen! Lichamelijk doe ik (wat ontmoedigende) ministapjes, letterlijk en figuurlijk.
Daarbij geholpen door zo langzamerhand een legertje hulpverleners, zoveel dat ik schroom ze allemaal te noemen.
Elk draagt een steentje bij aan The Big Picture.
In ieder geval nog niet genoemd is een supernuchtere fysiotherapeute uit ziekenhuis Hilversum, gespecialiseerd in (na) borstkanker. De eerste keer dat ik bij haar kwam zei ze: Ik heb een heel goed huwelijk, want ik reageer alles op mijn patienten af. En o nou, dat is een ding wat zeker is, ze is erg hardhandig! doch bekwaam.
Verder ben ik naar de eeehhh vierde? vijfde? hulpverlener voor de voeten gegaan. Iemand die mij aanbevolen werd, orthomanuele arts is en podotherapeut. Die heeft een aantal weken geleden, onder andere, met een HAMER (met rubberen punt hoor) enige vastzittende botjes in mijn voet rechtgeslagen. Met als gevolg, lijkt het vooralsnog, dat de zenuwirritatie daar nu al 50% minder is, voor het eerst in 8 maanden! Kheb nog op 6 andere plekken pijn hoor van onderen, maar geeft de burger wel moed!
Verder nog een Stressmomentje gehad vanwege hele bizarre, dagelijks verergerende, huiduitslag op het behandelde gebied, met kleine bloedinkjes en rare verkleuringen erin. Niemand kon het goed verklaren, maar daags na het nemen van Echte Biopten ging het opeens alras beter, en het was niet iets engs, maar ehhhhh….. niks, kwetsbare bloedvaatjes, volgens de dermatoloog. Nou ja. Kan slechter, niet?
blogvansaskia 