Zo kan ik het wel noemen, meer wordt het niet. Het voelt of ik helemaal niet vooruit ga, niet in energie, niet in lichamelijke klachten. grmbl. Is het dan een kwestie van Heel Heel Veel Geduld hebben? Of moet ik mij gaan instellen op een leven met Halve Energie en Halve Voeten?
Zelfs een officiele helemaal-in-voeten gespecialiseerde orthopeed bezocht, die dacht aan geirriteerde pees met lichte irritatie zenuw (ja ik ook, maar waarom ging het de vorige keren wel beter, en nu niet?) en zij kan er meer van zeggen na een MRI—- over TWEE maanden. nounou.
Maar toen zei de hamertherapeut weer, dat zij vover heel veel patientenvoeten zegt dat die speciale pees geirriteerd is, dat ze dan wil opereren maar dat dat ook weer allerlei nadelen heeft. Hij is vooralsnog erg kreatief met originele aanpassingen aan zooltjes. Maar ook hij heeft wachttijd van weken elke keer.
Misschien heb ik uiteindelijk nog het meeste aan iemand als de Feldenkrais-therapeute. Die kijkt naar het Gehele Lichaam, hoe zit je? hoe sta je? hoe voelt dat? hoe kan je het meer ontspannen doen?
Want in het lichaam zitten vele verstopte restjes stress. Van een heel leven niet goed relaxed doen, met als Existentiele Kers op de Taart nu een ernstig groot besef van mijn sterfeljkheid.
Dat is opeens boven komen drijven als nieuw level van Verwerken. Denk je net dat je nu eens kunt gaan beginnen aan beetje lekker doorleven, word er weer een diepere laag aangeboord!
Ik wilde het angst noemen, maar ergens midden in een nacht bedacht ik, dat onzekerheid een veel beter woord is. Angst vind ik moeilijk om vrede mee te hebben, dat neigt steeds naar vluchten. Maar onzekerheid, dat zou je wel kunnen leren te verdragen. Nog even achterkomen hoe.
blogvansaskia 