Maand: september 2019

Geplaatst op

Toch homeopathie

Ja ze gaat vooruit. Homeopathisch tempo is echt de best mogelijke omschrijving!
Als ik ongeveer constant goed naar mezelf luister (heb ik dus blijkbaar nooit voldoende gedaan) dan kan ik nog steeds zonder krukken lopen en kan ik sommige oefeningen voor het eerst in meer dan een jaar ietsje opbouwen, zonder veel toename van klachten.
En als iets beetje moeilijk gaat of pijn doet dan moet ik dus NIET het sneller gaan doen en even doorbijten,  maar WEL datgene rustiger,  langzamer en misschien minder doen….
En mijn afgemeten beker met dagelijkse energie is ietsje groter geworden.
Maar ik moet niet door willen drinken als hij leeg is, dan lig ik gelijk snachts wakker, of ik ben helemaal uitgeput, of ik krijg weer meer pijnen overal.
Het is gewoon een kwestie  (nou ja, gewoon) van de hele tijd luisteren naar…… en dan word het moeilijk, want ik ken alleen maar Zweverige Namen: Inner voice, Intuitie, Hogere Zelf, I AM (echt waar, google het maar) God?
Laatst opperde iemand Theewater (van je voelt het aan je theewater). Ik denk dat ik die er maar inhoud, die vind ik wel leuk!

Zo uitdagend, om steeds maar tevreden te zijn met de hoeveelheid zaken die ik kan doen op een dag, hetgeen altijd minder is dan ik zou willen.
Maar mijn wil is niet meer de baas. Mijn angst meestal ook niet. Als het goed is, wel……. mijn theewater!

Geplaatst op

nu echt older

zessetig geworden! Tot vorig jaar een schrikbeeld, en nu ben ik, een beetje, blij dat ik nog leef.
Wel heb ik mij vorige week verbrand aan een in de hitte van een vlam staand stoom mandje, heet metaal dus, aan de rechter hand. Dat was even schrikken! spookbeelden van Hele Dikke Lymfoedeemarm en dramatische bewustwordingen van de Algehele Kwetsbaarheid!
Maar….. wel dikke blaren, maar geen dikke arm, joepie!

Intussen, tezamen met een behulpzame partner met twee funtionele benen en twee functionele armen, wel heel veel sperziebonen geoogst, snijbonen, rode paprika ‘s, tomaten, basilicum.
Invriezen, Courgettesoep, ratatouille, pesto, tomatenjam…

Misschien ben ik nu eindelijk een beetje vooruit gegaan, fysiek. Een beetje.
Opeens loop ik langere stukken niet meer met krukken. En wie weet is dat wel gekomen bij Katja in haar enorme oude boerderij in zuidfrankrijk,  doordat haar huis zo heel groot is.  Elke keer als ik iets vergat uit mijn reistas in mijn logeerkamer, was het alweer twee keer dertig meter hé.
Dus nu loop ik, bij gebrek aan groot huis, vele malen per dag en rondje om ons bescheiden huis heen als training.
(Vele korte stukjes gaan volgens mij een stuk beter dan langere stukken, vooralsnog dan. )
Daarbij overigens nog immer, en misschien wel altijd, in toom gehouden door mijn beperkte energie. Met een uitgekiend stramien van regelmatige rustpauzes kom ik het verste met mijn rantsoen aan vitaliteit. Ze zeggen dat dat nog jarenlang vooruit kan gaan na chemo, nou dat mag van mij hoor, al denk ik ook dat mensen van zestig langzaam automatisch ietsje minder energie krjgen, niet? Daarbij streef ik niet naar een eindtoestand van Vitaliteit en Geen angsten meer, want af en toe angsten om Terugkerende Kankers of andere Kwetsbaarheden, dat hoort er gewoon bij in mijn leven. (Als de huidige kanker terug zou komen, dan zal dat waarschijnlijk ook pas over een paar jaar zijn, gezien de langzaam groeiende vorm die ik had.) Maar ach. Daar is mee te leven (hihi woordspeling…..)