zessetig geworden! Tot vorig jaar een schrikbeeld, en nu ben ik, een beetje, blij dat ik nog leef.
Wel heb ik mij vorige week verbrand aan een in de hitte van een vlam staand stoom mandje, heet metaal dus, aan de rechter hand. Dat was even schrikken! spookbeelden van Hele Dikke Lymfoedeemarm en dramatische bewustwordingen van de Algehele Kwetsbaarheid!
Maar….. wel dikke blaren, maar geen dikke arm, joepie!
Intussen, tezamen met een behulpzame partner met twee funtionele benen en twee functionele armen, wel heel veel sperziebonen geoogst, snijbonen, rode paprika ‘s, tomaten, basilicum.
Invriezen, Courgettesoep, ratatouille, pesto, tomatenjam…
Misschien ben ik nu eindelijk een beetje vooruit gegaan, fysiek. Een beetje.
Opeens loop ik langere stukken niet meer met krukken. En wie weet is dat wel gekomen bij Katja in haar enorme oude boerderij in zuidfrankrijk, doordat haar huis zo heel groot is. Elke keer als ik iets vergat uit mijn reistas in mijn logeerkamer, was het alweer twee keer dertig meter hé.
Dus nu loop ik, bij gebrek aan groot huis, vele malen per dag en rondje om ons bescheiden huis heen als training.
(Vele korte stukjes gaan volgens mij een stuk beter dan langere stukken, vooralsnog dan. )
Dus nu loop ik, bij gebrek aan groot huis, vele malen per dag en rondje om ons bescheiden huis heen als training.
(Vele korte stukjes gaan volgens mij een stuk beter dan langere stukken, vooralsnog dan. )
Daarbij overigens nog immer, en misschien wel altijd, in toom gehouden door mijn beperkte energie. Met een uitgekiend stramien van regelmatige rustpauzes kom ik het verste met mijn rantsoen aan vitaliteit. Ze zeggen dat dat nog jarenlang vooruit kan gaan na chemo, nou dat mag van mij hoor, al denk ik ook dat mensen van zestig langzaam automatisch ietsje minder energie krjgen, niet? Daarbij streef ik niet naar een eindtoestand van Vitaliteit en Geen angsten meer, want af en toe angsten om Terugkerende Kankers of andere Kwetsbaarheden, dat hoort er gewoon bij in mijn leven. (Als de huidige kanker terug zou komen, dan zal dat waarschijnlijk ook pas over een paar jaar zijn, gezien de langzaam groeiende vorm die ik had.) Maar ach. Daar is mee te leven (hihi woordspeling…..)
blogvansaskia 