Ben ik de blog vergeten? Nee hoor. Ik denk er vrijwel dagelijks aan. Maar ik ben van zins om dit blog te staken als de diagose 2 jaar oud is, dat is 12 januari. Dus is dit de een-na-laatste. En volgens mij hik ik daar tegenaan.
Ik word steeds meer in beslag genomen door mijn dagelijkse leven (goed ding), maar ben ook nog heel erg veel bezig met…… van alles. Het is niet alleen de kanker. (Al is dat ook een belangrijk aspect van mijn leven. Zelfs komt De Eerste Keer de laatste tijd weer naar boven, waar ik toen toch zo weinig mogelijk aandacht aan besteed heb. Dat heeft geresulteerd in een dofgrijs stukje van mijn ziel, waar tegenslag en rampen normaler gevonden worden dan geluk en voorspoed)
Het lijkt wel of ik nu alleen maar door kan leven als ik grote schoonmaak hou (van binnen) en veel dingen echt anders aanpak. Veel meer bewust zijn van mijn emoties en die rustig laten passeren, (en o wat zijn dat er veel), veel meer bewust zijn van wat goed voor mij is en daar ook naar handelen, veel meer rustperiodes inlassen in mijn bestaan. Enerzijds een noodzaak voor enigszins redelijk functioneren, anderzijds een geschenk voor alle komende dagen van mijn leven.
Mijn dagelijkse rugzakje met energie wordt aangewend voor part time werken, uitrusten, oefenen, gewoon een beetje huishouden, mediteren, nog steeds proberen om een kern van rustig accepteren te vinden die mij lekker laat doorslapen. En er is altijd meer te verzinnen om te doen doen dan ik kan. Het is een uitdaging om dat gelijkmoedig te accepteren, blij te zijn met wat wel kan en blij te zijn dat niet alles hoeft, in plaats van gefrustreerd te wezen. En om dagelijks te kiezen wat voorrang heeft en wat moet wachten of helemaal niet kan gebeuren. Als ik niet luister naar mijn rugzakje, krijg ik weer veel meer pijnen of slapeloze nachten. Dus staan de winterpenen rustig dagen te wachten tot ze naar de kelder mogen om daar de begraven te worden in emmers zand, een klusje van een kwartiertje. Maar kost kracht, dus op rantsoen.
En verder blijven er laagjes oud zeer bovenkomen in het hele proces. Werk aan de winkel dus!
Maar tot mijn grote vreugde is er wel een nieuwe taak bijgekomen, die mogelijk is geworden door een cocktail van dagelijks ontspannen oefenen met relaxen op onze vakantie in La Palma. Dagelijks een kwartiertje wandelen in de natuur! Op onverharde wegen loop ik vele malen beter, liefst een onregelmatig pad en nog beter iets op en neer (gek he). Zie je me al lopen? Op sandalen, want dichte schoenen verdraag ik nog niet, en als het regent schoenenhoesjes eroverheen, rugzakje met een kussentje mee voor de halverwege-rustpauze als meeneemstoeltje, en ik kan overal heen! Maar zoals de goede lezer begrijpt, betekent een nieuwe taak dat andere zaken moeten wachten of minder gedaan worden. Toch is dat vooruitgang, want deze bezigheid leidt tot bijspijkeren van ernstig achterstallig onderhoud in het bewegingsapparaat.
En nu maar hopen dat dit bestendig is, want je weet maar nooit…….
blogvansaskia 