Ja het leven gaat voort. Dus is dit de laatste blog. Is deze periode nu afgesloten voor mij? Helemaal niet. Maar het vermengt zich wel meer en meer met de voortgang van het leven met ups en downs, zoals bij iedereen. Tijd voor een reflectie!
WAT BEN IK ER OP ACHTERUIT GEGAAN?
-Ik huil vrijwel dagelijks door diep verdriet.
-Ik ben veel gevoeliger geworden (ofwel ik heb veel meer gemerkt hoe gevoelig ik ben). Van slag door emoties van mijzelf en van anderen.
-Ik heb een stuk minder loopvermogen en energie.
-Ik moet op zeer regelmatige basis een regiment aan oefeningetjes doen voor coördinatie en kracht van armen-voeten-bekkenbodem-rug-buik-heupen.
-Ik moet dagelijks de rechter oksel rekken opdat die niet ernstiger verstijfd.
-Ik ben een beperkte huisarts geworden die misschien nooit meer hele dagen kan werken (dat is in mijn baan dan 10 uur achtereen he)
-Ik heb vermindere stress-opvang-capaciteit. Ter illustratie: even helemaal total loss bij iets toch niet heel catastrofaals als een zieke poes (nou ja was wel halfdood…)
-1 borst minder.
-1 arm die best veel kan maar geen hele zware dingen.
-1 vriendin kwijtgeraakt.
-Ik voel me heel heel vaak kwetsbaar en voel zeer frequent angst voor de nabije toekomst, borstkanker, dood.
WAT BEN IK ER OP VOORUIT GEGAAN?
-Ik huil vrijwel dagelijks (een beetje) door ontroering.
-Ik ben veel gevoeliger geworden (ofwel ik heb veel meer gemerkt hoe gevoelig ik ben). Geraakt door emoties van mijzelf en van anderen.
-Mijn loopvermogen is nu vooruit gegaan van 100 meter met krukken naar 1 kilometer, liefst in het bos, met 1x heel even rusten halverwege. Dat smaakt naar meer!
-Ik doe veel gedisciplineerder regelmatig een regiment aan oefeningetjes voor coördinatie en kracht van armen-voeten-bekkenbodem-rug-buik-heupen, en voor rekken van mijn okseltje.
-Binnen mijn mogelijkheden als huisarts ben ik nog wijzer en aardiger geworden. (En bijna niemand loopt weg al ben ik al eindeloos onvolledig aanwezig.)
-Ik ben veel rustiger geworden.
-Sociale contacten plan ik veel minder rigoureus en toch stromen ze vaak vanzelf naar mij toe. Heerlijk!
-Gedreven door mijn gerantsoeneerde energie kan ik nu ongeëvenaard goed voor mijzelf zorgen en naar de signalen luisteren dat ik mijn grens nader.
-Ten gevolge hiervan doe ik veel meer dingen die ik prettig vind en die goed voor mij zijn, zoals wandelen, lezen, mediteren, nee zeggen of even relaxen overdag.
-De angst voor mijn kanker geeft mij tegelijk heel vaak een rijkelijk stromend besef hoe mooi en kostbaar ik mijn leven nu vind!
Toch voelt het nu als afscheid nemen van een ankertje in mijn leven. Maar op de golven van het bestaan kun je het beste je voort laten wiegen!
Ik wil alleen nog zeggen, dat ik het enorm blijf waarderen dat mensen mij nog steeds vragen: en hoe is het nou met jou? op een toon dat ze het echt willen horen. Want mijn borstkanker is en blijft een belangrijk onderdeel in mijn leven. En niemand zegt: o ja? nu nog?
Is vast ook wel mijn eigen schuld hihi.
Ik wil maar zeggen: ga zo door!!!
blogvansaskia 