HANNA
Was er maar een woord die al onze pijn zou wegnemen, dat hebben wij jou allemaal willen geven.
Iets om onze pijn te verzachten,
daar zat jij zo lang op te wachten.
Alle heftige gevoelens een plaats geven,
dat duurde voor jou weken, maanden en uiteindelijk nam dat gevoel jouw leven.
Wij proberen gevoelens te plaatsen, die jij al kende.
Een weg te zoeken door alle ellende.
Nu staan wie hier om jou leven te vieren, dat hebben we allemaal vaker willen doen. Nu doet het zoveel zeer, lieve sam. Was je maar hier.
Klein gedicht
Wij trouwde zo vroeg
Met jou ging ik elk avontuur tegemoet
Je lach
Je blik
Je vieze voeten
Te dicht in mijn gezicht
Je lieve ogen
Die soms logen
Extreem veel pijn verborgen
Zoveel probeerde
Je wilde alle pijn verdragen
Wat wij samen allemaal wel niet mee maakten
Geen avond te gek
Geen plek die ik niet ken
Zonder jou
De avonden die eindigden in Lebowski
Skeer of niet
Cocktails it is
White russian any time
Drink like the skinny bitches die eindigen in de Stadgenoot
Deed alsof ik niet genoot
Jij kocht me teveel shotjes
Ja wie zegt er nee
Dat was geen optie
Met Sam niet nee
( if you know, you know)
En als je Sam kent, weet je dat je alleen maar kan genieten van Alle lieve dingen
Sammie van jou ga ik nooit stoppen met genieten
REBEKKA
Lieve Sam,
Elke keer dat het niet gaat de laatste dagen, denk ik even aan de manier waarop je altijd op banken en stoelen zat. Ik kan me niet voorstellen dat je lekker zat, maar ik moest er altijd om lachen.
Je kon nooit gewoon netjes zitten, billetjes op de stoel en voetjes op de vloer, zoals ’t hoort. Altijd op de rand van de bank, dubbelgevouwen als een soort menselijke krakeling. Soms kon je niet eens stil zitten. Dan liep je een beetje te ijsberen door de kamer, en werd ik daar heel zenuwachtig van. Dan zei ik: “Ga eens zitten, ik denk de hele tijd dat je zometeen weggaat”.
Hoewel je me altijd nerveus maakte, was je ook een rustpunt. Niet alleen voor mij, maar voor iedereen.
Iemand waarbij ik me nooit bezwaard voelde om de hele middag te klagen. Je zei immers zo vaak tegen mensen dat klagen je favoriete hobby is. Klagen met jou was leuk.
Lachen met jou was ook leuk, net als drinken, dansen, tv kijken, door de stad wandelen en kletsen.
Mijn vriend, mijn buurman, onze Sam. Gekke Sam.
De laatste paar dagen hoor ik allemaal verhalen van de rare zooi die je met mensen uitspookte. Niks was te gek voor je, er was altijd een plannetje.
Als je ergens zin in had, deed je het gewoon. Op mijn twintigste verjaardag was je, het zal eens niet, blut. Geld voor een cadeautje had je niet echt. Maar je gaf me een van de beste cadeau’s die ik dat jaar heb gehad: je zei dat ik je, op een onverwachts moment die avond, met kleding en al het water in mocht gooien. Midden in de nacht hebben we je het water in gejonast.
Natuurlijk moest ik er ook achteraan.
Deze keer ben je in je eentje het diepe in gesprongen, en kijken we vanaf de kant hulpeloos toe.
Lieve, gekke, mooie Sam. Ik zal je nooit vergeten. Ik hou van je, rust zacht.
DANIEL
Lieve Sam,
Of beter gezegd: ‘Poek’ / ‘Sket’ of ‘Kneppergt’, we gaven elkaar de gekste bijnamen.
Een jaar geleden waren we nog samen, het was aantrekken en afstoten sindsdien. De strijd van het verlangen, een uiting van onze liefde die diepging.
Drie jaar terug was jij opeens daar. Alle facetten en emoties van de liefde deelde we: met elkaar: een weekend naar Antwerpen, Manchester of Vlieland maar ook onze guilty pleasure: ‘Ik Vertrek’ kijkend in bed.
We hadden beiden nog nooit deze vorm van verliefdheid gevoeld. Ik weet nog de
eerste keer dat ik zei dat ik van je hield aan de telefoon, jij zat toen in Israël en
stuurde daarna een bericht dat je niet zo goed wist wat je moest zeggen.
Wat ik van jou leerde was de speelse spanning: je lef.
We accepteerde elkaar en het voelde direct goed. Ik kon nooit boos op je zijn,
Jij had je eigen taal: je debatteerde en corrigeerde: Freudiaanse vergissingen zei je dan.
Je vrolijke ‘JAAAA’ zal altijd in mijn hoofd blijven galmen, ik kon er geen genoeg van krijgen.
Die energie gaf je ook aan anderen om je heen, je wond zo iedereen charmant om je vinger.
Het maakte eigenlijk niet uit waar we waren of wat we deden, als we maar samen in slaap vielen. Ik zei dan zachtjes ‘brap’ en jij antwoorde met ‘brapjes’.
Als we iets moeilijks hadden doorgemaakt organiseerde we een ‘SamDaan dagje’, waarvan ik overigens nog een tegoedbon heb die jij mij gaf.
We weken van elkaar af maar, ik zal je altijd bij me dragen.
Je werd geplaagd door gedachtes, iets waar jij daadkrachtig tegen vocht.
9 februari was je bij me, bij opstaan klonk je stem: Laten we hier nog even van
genieten voor het weg is.
Om te citeren uit onze twee liedjes: Ik hou op wanneer ik stoppen mag, Hoe het leven ook zal komen: Het Voelt niet als jou, het Doet, Beweegt, Weet niet als jou.
My soul slides away, But don’t look back in anger, I heard you say.
Je Dekendief
ANNE JASMIJN ofwel AJ
Hey lievie,
Hier lig je dan met ons, maar voor een keer ben je heel stil. Geen gelach, geen knipoog en geen stomme dansjes.
Voor nu is het gwn heel stil.
Ik weet nog dat ik jou en Maarten voor het eerst zag op school. Allebei zo klein en onschuldig. Elkaars handjes vast, paraat staan voor de enge nieuwe wereld dat was de basisschool. En tot mijn grote verbazing zag ik het voor het eerst: Een tweeling!
Maar nu niet meer.
Afgelopen maandag had ik, terugkijkend, langer gebleven bij je, je vaker vast gepakt, over zo veel leukere onderwerpen gehad en meer steun willen bieden. Maar dat heb ik niet gedaan en daar zal ik, tot ik je weer zie, voor altijd spijt van hebben.
Jij bracht een licht en liefde in mijn leven, die ik voor altijd zal koesteren.
Maar ook wou ik, dat ik het terug kon geven zodat jij niet zo stil hier met ons hoefde te zijn. Misschien dat jij er zelf wat meer aan had gehad.
Ergens hoop ik, dat je met een bizar grote fles sambuca nog steeds naar binnen komt rennen en verklaart dat het een grote grap was.
Maar dat is het niet.
Nu is het gewoon heel stil.
Ik ga je missen, lievie. En zal voor altijd je chickie zijn.
blogvansaskia 