De muziek is uiteindelijk, voor ons, een prachtige compositie geworden van emoties en eigen voorkeuren.
-Once upon a time in the West, intro. Ennio Morricone.
-Stand by me. Ben E King
-Why. Lonnie Mack.
-Hard times. Ray Charles.
-See me, Feel me. The Who (live versie van Woodstock)
De mensen komen de zaal in. Er speelt een engelachtig intro, geruststellend, troostend, wees welkom.
Dan word Sam binnengedragen met Stand By Me. We zijn samen, we doen dit met z’n allen, en daarom hoef je niet bang te zijn.
Na de speeches van ons gezin volgt het hartverscheurende Why?…… Middenin het afscheid mag er ruimte zijn voor onbedekte wanhoop.
Daarna volgen de speeches van de vrienden.
En dat wordt afgesloten door Hard Times. Ook triest, maar tegelijk zachtmoedig en berustend.
En dan het laatste nummer. Het is ook laatste nummer wat Sam ooit gehoord heeft (wat Bert heeft kunnen teruglezen uit zijn mobiel) Confronterend om dit hardop te zeggen. Maar wij doen dat wel, willen de connectie met Sam maken en het lied is ook prachtig, symbolisch en een beetje ruw, precies zoals dit wij dit afscheid willen laten zijn.
Begint ijl, eenzaam, a cry for help. Zo eenzaam moet Sam van binnen zijn geweest.
Maar daarna volgt de rest, up-beat, rommelig maar met goede wil, zoals wij willen dat het leven verder gaat, als dat ons gegeven mag zijn……
blogvansaskia 
Ook ik vond de muziek indringend, passend en veelzeggend.
Net zoals het hele afscheid, de open en eerlijke toespraken en alle emoties die er konden en mochten zijn.
Elke dag probeer ik een heel klein beetje meer te begrijpen wat er is gebeurd en hoe het heeft kunnen gebeuren en me ervan te doordringen dat er geen weg terug is.
Natuurlijk weet ook mijn hoofd dat maar binnen in me is er ook dat verlangen dat het allemaal niet waar is.
Knap en moedig hierover te gaan schrijven en ik hoop heel erg dat het zal helpen in verder gaan …….
LikeLike