Ik dacht, dat ik eerst een hele achtergrond van Sam moest schetsen voordat de rest van mijn blog begrijpelijk word. Maar dat is helemaal niet handig, werpt een drempel op naar het delen van ons heden. dus gaan we het anders doen.
Hoe heeft het nu zo kunnen gebeuren?
Toen hij zes was, legden we vaak simpele legpuzzels. Hij kon maar steeds niet leren, dat een puzzelstukje met een rechte kant aan de zijkant van een puzzel hoort.
Toen hij in de puberteit zelfstandig wilde worden heb ik moeten zien, hoe hij keer op keer het puzzelstukje op een verkeerde plek legde. Het leek wel, of hij een aangeboren onvermogen had om van zijn eigen fouten te leren. Daarbij is de combinatie van jeugdige overmoed en net teveel kleine en grote stekelige obstakels op zijn levenspad onze Sam fataal geworden.
In de speech van Bert staat verder ook al een kleine biografie.
Daarom nu alleen wat sfeerschetsen…..
Ten eerste: meedoen met Mamma Mia, helemaal georganiseerd door een talentvolle meid uit de straat. Kijk hoe het enthousiasme en de levenslust eraf spat…… (staand, tweede van links, tussen Jarne en Maarten)
Ten tweede: kijk wat ik vorige week vond op internet..
Mei 2019 begon Sam deze opleiding, helemaal enthousiast, zelf gevonden. Een manier om van zijn DUO-studieschuld af te komen (moet je een MBO diploma voor halen binnen 10 jaar) En ook passend bij zijn interesses. En ook zou dat diploma veel opties voor aardig werk geven, waarbij hij dan rustig kon nadenken of hij nog verder wilde leren. En ook nog in 1 jaar klaar! 2 maanden lang is hij met plezier elke week naar Rotterdam gereisd voor de terugkomdag en ook vond hij na een maand zelf een stageplek. Maar door de brute 11 uren per dag die hij daar moest draaien, waarbij hij dan ook nog zelf in het weekend in het cafe ging werken, draaide hij binnen 2 weken na de start van de stage door. Zo triest. Al kun je achteraf ook zeggen, dat zijn fundament waarschijnlijk toen al te instabiel was om dit echt lang vol te kunnen houden.
Na een zelfmoordpoging in april 2019 was hij een paar weken lang bezig geweest met het in kaart brengen van zijn schulden, maar langer niet. (deze info viel uit de mond van een schuldhulpverlener, die wij toevallig na zijn zelfmoord spraken)
En wie is er zo gek om na een 55-urige werkweek ook nog zaterdagnacht te gaan werken, helemaal als je al weet dat je psychisch niet echt stabiel bent?
Ten derde: zijn zelfmoordbrief.
Alcohol geeft mij het moed om laffe dingen te doen.
Het is mijn eigen schuld.
maar mijn excuses voor het abrupte einde!
Dit heeft hij op zijn laatste avond geschreven.
Indrukwekkend. Hartverscheurend. Onthullend.
Langzaam vinden we steeds meer aanwijzingen, dat hij al maanden, maandenlang serieus bezig was met het plannen van zijn levenseinde. Dat hij door allerlei dingen te regelen (of juist niet te regelen) steeds meer uitwijkmogelijkheden voor zichzelf afsneed.
En de wijze van uitvoering van de zelfmoord en deze brief duiden op grote vastberadenheid.
Hij vind zichzelf laf. Vergeeft zichzelf dus niet.
Maar ook blijft hij tot op het allerlaatst zijn best doen om het goede na te streven.
Hij excuseert zich naar ons toe. Hij probeert ervoor te zorgen, dat wij ons niet schuldig voelen.
Wat een tragiek.
Dat hij zo in elkaar stak, dat hij wel steeds positief wilde leven, maar de basis en de gereedschappen niet had om dat vol te kunnen houden.
blogvansaskia 