WAT? O NEE! Het verhaal van De Dag moet verteld worden.

Woensdag 15 juli ben ik gewoon aan het werk op het gezondheidscentrum. Opeens staat mijn man Bert voor mijn neus, tussen twee benauwd kijkende politie-agenten in. Ik denk: O NEE! Op z’n best ligt hij op de IC!

Ik commandeer ze naar mijn kamer toe. Ze hakkelen wat, en ik roep: Zeg het dan! Zeg het dan! Dan raapt Bert zijn moed bij elkaar en hij zegt: Sam heeft zelfmoord gepleegd. Hoe dan? Hoe dan? Met een touw….

Ik kijk naar de net geprinte brief voor mijn neus. Ik zeg: ik ga zo even helemaal instorten, maar nu moet dit nog even naar de assistente en ik duw het in de handen van de bedremmelde agent. Daarna moet ik nog 1 recept maken, en de twee minuten daarna schreeuw ik alleen maar, met mijn hoofd naar de muur.
Dan bellen we Maarten, zijn tweelingbroer. Godzijdank is hij net op bezoek bij vriendinnen, die hem een uur of twee troosten voordat hij naar de woning van Sam komt.

Sam is gevonden door een huisgenoot op woensdag rond half 1, nadat zijn vrienden alarm hadden geslagen, omdat niemand contact kon krijgen met Sam op dinsdag. 

Donderdag 9 juli is hij nog komen eten bij ons. Heb ik speciaal lekker eten gemaakt. Kon hij waarderen.
Een maand eerder was hij 10 dagen opgenomen geweest in verband met een nu echt serieuze zelfmoordpoging. Een aantal eerdere, minder gevaarlijke zelfmoordpogingen deed hij af als nihilistische buien, die alweer waren overgedreven. Na die opname heeft hij, eindelijk, een beetje verteld hoe leeg en duister hij zich diep van binnen voelde, en dat hij eigenlijk alleen echt gelukkig werd door heel lekker, zorgvuldig klaargemaakt eten, liefst mooi gerangschikt op een bord. Vandaar.

Zondag 12 juli heb ik nog samen met Maarten KFC gegeten bij Sam. Het is al jaren een traditie om ons eens per kwartaal vol te stoppen met die hot wings. Ik verwonderde me er nog over, hoe soepel het maken van die afspraak ging (Het was lastig en steeds lastiger met Sam afspraken te maken waar je op kon rekenen. Dit jaar werd de helft van de pogingen niet beantwoord of op het laatste moment afgezegd)
Sam heeft op het laatste moment nog voor mij een bordje salade erbij gemaakt, tomaatjes, olijfjes, met zorg fijngesneden, lekkere dressing.

Maandagavond 13 juli is hij met vrienden naar zijn stamkroeg gegaan. Hij trakteerde. Hij zei, dat hij waarschijnlijk toch een andere kamer had en een baan had aangeboden gekregen. Hij dronk weer. Veel. Hij kwam thuis rond een uur of zes ’s ochtends op dinsdag 14 juli. Bert kon uit de gegevens op zijn mobiel en zijn laptop herleiden hoe zijn laatste uren zijn verlopen.
Sam  heeft nog wat muziek geluisterd en een zelfmoordbriefje op zijn laptop getypt. En hij heeft de spullen gedegen klaargemaakt, om het nu wel te laten lukken. Iets na achten is het dan echt gebeurd.

Bert en ik rijden naar zijn woning. Ik moet Bert drie keer de weg wijzen op deze zeer bekende weg.  Op de galerij staan de twee iets te jonge agenten wat te schutteren. Sam ligt naakt op zijn bed in zijn kamer na het onderzoek van de forensisch arts en de kamerdeur is dicht.
De KFC botjes liggen nog in de kamer en de vliegen zijn blij.
Als de agent zegt, dat hij er niet al te erg uitziet, wil ik hem zien. Hij heeft striemen in de hals, en de ogen staan open, maar verder ziet hij er…… vredig uit. Hoe is dat mogelijk.
Maarten komt aan en vanaf dat moment is hij volledig onderdeel van ons gesmeerde trio.
We ruimen wat kippenbotjes op en verzamelen vast ongeopende aanmaningen en lang geleden uitgeleende boeken in afwachting van de begrafenisondernemer Nathalie, van de Zwaan. Zij leidt ons door de eerste beslismomenten heen.
Ik help Sam op de draagbaar tillen en hij wordt weggereden.
Aan de overkant van de straat zien zijn vrienden, die zich in die flat verzameld hebben en toevallig met Maarten op hun balkon staan, Sam weggaan over de galerij.
We gaan met Maarten nog even langs het rouwcentrum.  Zelfs Maarten durft Sam te gaan zien en dat valt hem mee, hoe hij daar stil en rustig ligt met zijn mooie bloes aan en met blote voeten.

We zijn pas om een uur of tien thuis.
We hebben na de middag niet meer dan een paar stukken meloen naar binnen gekregen.