Daar zit je dan.
Wat nu?
Gelukkig is er nog veel afleiding in berichtjes, telefoontjes en kaartjes (ik kan echter maar een bepaald rantsoen aan meeleven aan, dus twee weken later heb ik nog steeds de berg kaartjes niet helemaal doorgeploegd. Bert is heel anders, die verwerkt alles direct en vergeet daarna de helft weer)
Wat zeg ik dan tegen patienten in crisis, burn-out of depressie?
3 basic rules:
1. MAAK EEN KLEIN DAGSTRUCTUURTJE.
(Bert gaat weer zachtjesaan werken, dat geeft hem afleiding. En langzaam gaat hij ook weer naar de sportschool. Eerste dag gelijk een blessure, dus slowly slowly…..
Ik heb 5 dagen na de opname van Sam een nieuwe blessure aan de heup opgelopen en mag nu niet meer dan 5 minuten in het bos lopen, 1 of 2 keer per dag. Maar dat moet dan ook, samen met een klein oefenprogrammaatje. Soms ook effies post verwerken van mijn werk.
En we gaan vaker maar korter naar de moestuin. Op die plek is het het makkelijkst om alles even te vergeten.
2. BLIJF BEWEGEN.
Nou ja, zie 1.
3. DOE ELKE DAG IETS POSITIEFS VOOR JEZELF.
Dat gaat goed!
Midden op de dag met The Great British Bake Off op TV eigen sperzieboontjes schoonmaken.
Cruesli eten.
Winnen van Bert met De Slimste Mens en wordfeud (dat is voor Bert misschien dan weer wat minder, bij nader inzien. Maar voor hem is samen op de bank zitten al een bron van tevredenheid…(voor mij ook trouwens)) Overigens moet ik eerlijk zijn: Bert heeft ook veel plezier in winnen van mij met wordfeud……
Wordfeud spelen met mijn 3 andere wordfeud-partners.
De ene dag gaan we picknicken in Loosdrecht, en dat is echt fijn, avondzon over het water, meloen met ham en maaltijdsalade, stukkie zwemmen.
Een andere dag is alles zo vermoeiend, zo vermoeiend.
Soms doet alles mij aan Sam denken, en dan is het streven niet alle gevoelens toelaten, maar juist een beetje doseren ter preventie van een emotionele verdrinkingsdood. En elke dag opnieuw proberen te luisteren naar wat er die dag het meest behulpzaam is……
blogvansaskia 