Dag: 17 augustus 2020

Langzaam daalt de stilte een beetje neer. Dat we soms alleen maar wat voor ons uit staren, dat hebben we allebei.
De begrafenis van een tweede jongeman vorige week (wat overigens ook heel liefdevol was vormgegeven en vooral mooi overkwam. Maar onbegrijpelijk, onbegrijpelijk. Dat beide jongens niet bijtijds hulp hebben weten te vragen, dat ze hun duistere kanten niet hebben willen of kunnen delen met hun omgeving, zo triest……) gecombineerd met reeds geplande vakantiedagen doet ons verstillen, verlangzamen, verpeinzen.

Ik heb zelf moeite met nog meningen te hebben. Ik ben teveel veronderstellingen kwijtgeraakt: ik had zo’n goed contact met Sam, hij vertrouwde mij, we konden alles zo goed bespreken samen,als je maar voldoende van je kind houdt en hem laat merken dat hij zeer gewenst is, dan komt het wel goed, als ouders ga je eerder dood dan je kinderen, alle investeringen die je gedaan hebt zie je opbloeien tot een zelfstandig leven.

Deze gebeurtenis heeft mij, volgend op mijn borstkanker, schoongewassen. Emoties en plannen dobberen voorbij (nou ja, denderen soms voorbij)

Ik sta open voor een nieuwe kijk op de wereld. Mijn vooroordelenschoolbord is schoongeveegd. Ik kan niet voor mij zien welke kant die op gaat. Dat voelt ergens wel rustig, maar ook… een beetje leeg.

Dus volg ik mijn intuitie maar. Als ik die kan horen. En anders weet Bert me meestal wel te helpen herinneren.

Er wordt aan ons gemeld dat wij moedig zijn, omdat we alle aspecten van onze huidige levenssituatie onder ogen proberen te zien. Dat wij zo krachtig overkomen. Dat het zo knap is, dat wij naar de begrafenis gaan van de zoon van een vriendin (die o onuitsprekelijke verbijstering, drie weken na Sam dezelfde weg koos).
Dat is echt onzin. Niet naar zijn begrafenis gaan was nog naarder.
Wij volgen de weg van de minste weerstand.
Niet als moedige kapiteins aan een zwaar stuurwiel, met de kracht van onze wil door de stroomversnellingen sturend, maar meer als …..
Het is al zwaar genoeg wat er vanzelf op je pad komt.
Verwerken is niet hard werken, maar toelaten.
Je zal toch maar ook nog moeite moeten doen om gevoelens te vermijden, om jezelf anders voor te doen dan je bent, om die tsunami van gevoelens met je wil een bepaalde kant op te sturen.
Nederig trachten wij te volgen, waar de stroom van het leven ons heen leidt, en proberen we te luisteren naar die rustige innerlijke stem die meestal wel weet wat het juiste pad is…..
En als we het dan even helemaal niet weten (wat dagelijks voorkomt) hebben wij altijd nog een partner die het soms wel weet.
En anders moeten we gewoon even geduld hebben.