Er wordt aan ons gemeld dat wij moedig zijn, omdat we alle aspecten van onze huidige levenssituatie onder ogen proberen te zien. Dat wij zo krachtig overkomen. Dat het zo knap is, dat wij naar de begrafenis gaan van de zoon van een vriendin (die o onuitsprekelijke verbijstering, drie weken na Sam dezelfde weg koos).
Dat is echt onzin. Niet naar zijn begrafenis gaan was nog naarder.
Wij volgen de weg van de minste weerstand.
Niet als moedige kapiteins aan een zwaar stuurwiel, met de kracht van onze wil door de stroomversnellingen sturend, maar meer als …..
Het is al zwaar genoeg wat er vanzelf op je pad komt.
Verwerken is niet hard werken, maar toelaten.
Je zal toch maar ook nog moeite moeten doen om gevoelens te vermijden, om jezelf anders voor te doen dan je bent, om die tsunami van gevoelens met je wil een bepaalde kant op te sturen.
Nederig trachten wij te volgen, waar de stroom van het leven ons heen leidt, en proberen we te luisteren naar die rustige innerlijke stem die meestal wel weet wat het juiste pad is…..
En als we het dan even helemaal niet weten (wat dagelijks voorkomt) hebben wij altijd nog een partner die het soms wel weet.
En anders moeten we gewoon even geduld hebben.
De Grote Life-events van Saskia Boidin en Bert
blogvansaskia 