Tijdens mijn IVF-traject kreeg ik langdurige last van mijn voet en daarna van allerlei andere onderdelen van mijn lichaam. Ik dacht nog, terwijl ik op krukken naar het baby-maak-centrum strompelde: als ik hen was, zou ik vragen of ik wel een kind kan verzorgen in deze conditie. Maar gelukkig kwam niemand daar op dat idee!
Na jaren min of meer moeizaam herstellen kon ik in 2017 weer een aardige bergwandeling maken.
September 2017 kreeg ik weer last van diezelfde voet, van het level wekenlang nauwelijks mogelijk om erop te staan. Oktober 2017 deed Sam zijn eerste zelfdodingspoging. Het leek erop, dat zowel hij als mijn voet zich voorspoedig herstelden. Januari 2018 kon ik alweer een uur wandelen — en toen kwam de borstkanker.
Mijn conditie leek zich stabiel te houden tot twee weken voor het einde van de laatste genezende aanslag op mijn lichaam: de bestralingen. Toen ging de voet weer helemaal in de herhaling, vergezeld van zijn pijngenoten elders. Dit keer duurde het bijna twee jaar, totdat ik tot mijn grote vreugde begin juni 2020 weer twee uurtjes kon wandelen.
13 juni werd Sam opgenomen na een hele serieuze poging. De eerste keer dat echt goed zichtbaar werd, hoe slecht het eigenlijk met hem ging.
17 juni kreeg ik een nieuwe blessure, ditmaal aan de heup, nu van het level niet meer dan vijf minuten wandelen mogelijk. Mijn oude fysio adviseerde om voorlopig niet op te bouwen, teneinde te proberen in deze stressperiode een zekere basisconditie in stand te kunnen houden.
Een eigenlijk toevallig geconsulteerde nieuwe fysio zag een instabiele linker heup en gaf precies de goede hele basale oefeningetjes om de spieren daaromheen te activeren, naast het niet-opbouw-advies.
Nu, 6 weken na het overlijden van Sam, moet ik tot mijn verbijstering constateren, dat de heupklachten en de rest van mijn fysieke conditie heel langzaam doch zeer gestaag vooruitgaan, dit ondanks genoeg verdriet, vaak heel slecht slapen en veel moeheid overdag. Ik kan steeds weer iets meer lopen, maar dat gaat alleen goed als ik het rustig en ontspannen doe (ook toevallig!)
Hoe is dat mogelijk???
Verder is vanaf half juni mijn rechter bovenarm a la seconde 1-2 centimeter dunner geworden (daar zit al vanaf de kankerbehandelingen een beetje, feitelijk continu aanwezig lymfoedeem wat nog niet 1 maal was afgenomen)
Vanaf half juni en nog veel meer vanaf 14 juli is er ook een innerlijk blok beton uit mijn borstkas verdwenen, wat ik al lang meedroeg en altijd hield voor Saskia-neurotische-nervoseritis. Nu heb ik het, achteraf, omgedoopt tot onbewuste-ongrijpbare-Sam-bezorgheid.
Dat verklaart dan vele voorafgaande pijnen als vasthoud-stressklachten en de instabiele heup-pijnen als loslaat-effecten.
Nu is de relatie tussen lichaam en geest natuurlijk nooit zo simpel als hierboven geschetst. Ik heb geen idee, hoe mijn lichaam en geest de komende tijd verder gaan functioneren.
De bovenarm is deze week alweer een beetje dikker geworden. Maar wie weet komt dat door de dertig graden hier in Frankrijk? heel veel brandnetels uit de grond trekken? gisteren veel kanoèn? Toch te weinig huilen?
Het enige wat ik kan doen is nederig mijn hoofd buigen voor hoe het nu is en proberen open te staan voor wat er zich ook innerlijk gaat voordoen.
Voorlopig ben ik dan, geloof ik, grofweg, op het goede spoor.
blogvansaskia 