Vandeweek bedacht ik mij opeens weer, dat ik borstkanker heb gehad (als het goed is heb gehad, in de verleden tijd). Ik heb al 6 weken geen enkele plek in mijn hoofd gehad om dat er ook nog bij te bedenken.
Wat een klus!
Als groot voordeel van de borstkanker moet ik zeggen, dat ik daardoor twee jaar lang geoefend heb in luisteren naar mijn lichaam (en geest, en emoties, en ziel, hoe je het ook wil noemen).
Dat komt mij nu vele malen daags te pas.
Wat wel een nare gedachte is, dat ik het helemaal niet aan zou kunnen, als ik nu uitzaaiingen zou krijgen.
Als ik niet oppas, dan kan ik daar echt bang van worden.
Maar ja, wat heeft dat voor zin? Ik ga over 4 dagen, of vier jaar, of veertig jaar dood, of ergens daar tussenin.
Daar hoef ik niet bang voor te zijn want dat is gewoon een feit.
Daarbij kan ik ook nog wel een stuks of 64 andere life-events verzinnen waar ik bang van zou kunnen worden.
Allemaal nare dingen die zouden kunnen gebeuren.
Dus als je even nuchter nadenkt, dan moet je gewoon nergens bang voor zijn. Waste of time.
Overigens ben ik wel, echt, bang voor de antikankerpil die mij volgend jaar wordt geadviseerd. Met als vaak voorkomende bijwerkingen pijn in spieren en gewrichten (oei) en botontkalking (oei oei). Nou ja.
Maar dan blijft er verder niets anders over, dan het hier en nu.
Dat ervaar ik best wel vaak deze tijden. Ook heel basaal: daar staat een boom, de zon gaat achter de wolken, daar rijdt een rode auto….. als een verbaasde reiziger loop ik door de wereld heen.
Daar is op zich natuurlijk niks mis mee, en hele volksstammen Zoekende Zielen betalen grif voor allerlei cursussen die hen juist dat willen leren.
Alleen mis ik toch echt iets. Drive. Ambitie. Toekomstperspectief. Zo iets.
Hoe haal je dat nou uit het hier en nu? Of is dat gewoon verborgen achter de sluiers van tranen?
Ik heb het vannacht nog even aan Sam (op zijn rose wolkje) gevraagd:
“Sam, hoe krijg ik dat nou weer te pakken?”
“Tja Mam, kan IK je daar echt bij helpen? Ik dacht het niet hoor. Wat heb ik daar zelf nou van gebakken?”
“Nou, kom op Sam, in je eigen leven is dat heel erg moeilijk geweest, maar andere mensen heb jij altijd, tot op het laatst, goed kunnen aanvoelen en helpen, toch?”
“Hmm. Weet je Mam, jij bent niet bang om dood te gaan……jij bent bang om te leven!”
Leven. Wat is leven? Ik denk alles onder ogen zien en toch doorgaan.
Zo iets? Zal het eens laten rondzingen van binnen……
blogvansaskia 