Dit blog gaat eigenlijk vooral over mij, wat wel een beetje raar is, want de aanleiding is het overlijden van Sam. Waar is Sam nou precies gebleven?
Elke dag kom ik hem tegen. Bij het opmaken van een bord eten, bij het observeren van de eigenaardigheden van voorbijgangers, bij het zien van een jonge hond, bij het overlijden van een volkomen onbekend kind, bij de biografie van Che Guevarra (?!)
Elke dag bedenk ik wel een keertje: o God, ik had dit of dat moeten zeggen, of juist niet moeten zeggen, dat heb ik verkeerd gedaan! En elke dag ben ik wel een keer bang voor een volgende ramp, huis in de fik, ziektes of ongelukken in de familie, wat dan ook. Ik probeer dat te zien als normale reacties, zoals iedereen die zal hebben in zulke situaties, en probeer ik het voorbij te laten kabbelen.
Elke dag probeer ik me voor te stellen hoe Sam zich gevoeld moet hebben de laatste maanden. Soms lukt dat niet, en dat is dan heel triest. Soms lukt dat wel, en dat is dan nog veel triester.
Als ik hem wil zien in de dingen om mij heen, raak ik volledig de weg kwijt.
Ik kan alleen maar naar binnen kijken, naar mijn eigen kern, die proberen te voelen en dan kan ik alle observaties in mij opnemen.
Het is nu twee maanden geleden. Ik ben tot op heden vooral bezig geweest met rouwproces 1: dat hij zijn eigen leven beëindigd heeft en hoe dat heeft kunnen gebeuren.
Afgelopen week kom ik opeens dichterbij rouwproces 2: dat hij er niet meer is.
Wat een klus.
Gelukkig kan ik ook nog heel goed pesto maken. En tomatensaus. En notenburgers. En af en toe een paar uurtjes werken. En dagelijks in het bos lopen, klein stukje. En tegen Bert aan lekker TV kijken, liefst onschuldig en een beetje simpel.
En soms urenlang alleen maar tevreden zijn.
blogvansaskia 