Toch wel leuk om eens te noteren wat wij allemaal gekregen hebben.
Tot op heden ontvangen wij lieve aandacht in overvloed, en dat helpt, voor zover iets helpen kan, zoveel!
Het is ons tot op heden nog slecht gelukt om genegeerd of ontweken te worden, een enkele uitzondering daargelaten. Ik lees, dat dat in andere sociale verbanden, of bij andere mensen wel regelmatig gebeurd en natuurlijk is onze eigen houding daarbij ook wel behulpzaam, maar wij zijn er heel erg dankbaar voor.
Welke zaken waren hierbij een beetje extra bijzonder/apart/onverwacht?
— De hoeveelheid alleen al van alle belangstelling, appjes en mailtjes en 120 kaartjes.
— De hoeveelheid hugs. Ofwel echte (ik vind ze coronaproof! je geeft geen handen, je ademt helemaal de andere kant op, niet heel lang doen).
Ofwel virtuele. Helpen het best van alle troosttechnieken.
— De hoeveelheid ruimte die iedereen heeft om troost te willen bieden.
— Verder met stip bovenaan een klein prive-concertje met 5 gevoelige liedjes. Schijnt heel veel oefenen gekost te hebben!
— Een gratis prive-yogales.
— Een gratis extra rattenbestrijdingsbezoek (nadat Bert had gezegd waarom hij “een beetje van slag” was) (don’t worry, ze zijn gevlucht na een fikse reparatie aan ons riool)
— Bakjes met eten, banaanpannekoeken (die laatsten meermaals!)
— Heel veel openheid van andere mensen…..
Zoveel mensen hebben in hun nabije omgeving meegemaakt dat iemand het eigen leven beëindigde, of hebben zelf weleens zulke neigingen gehad. En van bijna iedereen was dat nog niet bekend bij ons, of hadden we er nog niet echt over gesproken. De dood van Sam geeft, zo blijkt, openheid om dit wel te kunnen bespreken en bijna altijd is dat goed (want gelukkig is er maar 1 persoon geweest die uitriep precies te weten wat wij voelen)
— Twee uien en een knoflook (joodse traditie: uien zijn om je te helpen huilen en die knoflook, eeehhhh)
— Nog 1 foute opmerking: (toch fijn, als je die op de vingers van 1 hand kunt blijven tellen. Misschien zijn wij ook niet zo gevoelig op dat punt, maar toch kan dat ook bij ons, zie verder. O ja, dan tel ik: “Alles goed?” maar even niet mee, wat in dit stadium van ons leven niet een goede vraag is, maar wel uit de monden van mensen glipt. Dan kun je altijd nog zeggen: “Nee, hoor, en met jou?”)
Deze foute opmerking werd geuit tijdens een gesprekje op straat met een kennis, die als hobby heeft moeilijke zaken vermijden, dus niet helemaal op het gemak was:
“Ja, wij ouders neigen ernaar om moeilijke kanten van onze kinderen te negeren, terwijl die er wel zijn. En dan zien we achteraf, dat we dat beter anders hadden kunnen doen.”
(Huh? Wazdat? betekent dat nou, dat als wij maar minder hadden genegeerd, het wel goed gekomen was met Sam, dus dan is het eigenlijk onze schuld?)
Gelukkig bedacht ik mij direct, dat dit een opmerking was die over de persoon zelf ging en niet over ons. Maar toch heb ik haar niet meer uitgenodigd om nogeens gezellig verder te praten…..
— Ja dat ene kaartje (o nee, twee inmiddels) van mensen die wij echt echt niet denken te kennen (maar toch kennen zij ons, dus mysterie)
— Tekening van een meisje van vier. Prachtige symbolische abstracte weergave van het verdriet.
— Diverse gedichtjes, die zeer van toepassing waren.
Als afsluiter de allermooiste:
Als een vlinder heengevlogen,
Omringd door liefde heengegaan.
Afscheid is niet het einde
Herinneringen blijven bestaan.
Het allermooiste zit in je hart.
Hou je door koesteren dichtbij,
Zo laat je niet alleen verdriet
Maar ook de liefde vlindervrij.
blogvansaskia 