Je kunt niet op twee benen tegelijk lopen. Ik las ergens, dat rouwen is met 1 been in de rouw staan en met het andere been doorgaan met leven.
Dat gaat meestal omstebeurt.
En zo ervaar ik het ook echt, vaak. Alsof het heel moeilijk is om dat allebei tegelijk te doen. Dat is niet erg. Daarom doe je het meestal omstebeurt.
Dat heeft dan wel als rare consequentie dat ik, bijvoorbeeld, soms heel erg gelukkig kan zijn. Met het leven, of met een crackertje met jam en parmezaanse kaas.
Eerst raakte ik daar erg van in de war, zou van : dat kan toch niet! Langzaam went dat, maar nog steeds is het raar. Vooral omdat het allemaal anders voelt dan vroeger, schoongewassen. Ach ja, waarschijnlijk word het leven op den duur weer smoezeliger en een beetje afgedragen, net als een lievelingskledingstuk.
En ook hoort het andere been er bij, natuurlijk.
Van dagelijks, en soms uren diep verdriet, en scheurend missen.
En soms mengt het ook nog. Dat is helemaal overweldigend, op een goede manier. Heel veel muziek kan dat veroorzaken. De crematiemuziek, natuurlijk. Maar ook de negende van beethoven, les miserables, O happy day (ja ja van de vorige keer!)………
en wie het interessant voor om wat achtergrondinfo over dat zwalken te lezen:
https://ikmisje.eo.nl/themas/artikel/daan-westerink-rouwen-heen-en-weer
blogvansaskia 