Maand: oktober 2020

Het gedichtje over de vlinder op de rouwkaart fladderde naar mij toe, en daarna fladderden er nog veel meer vlinders.
Al is het jaargetijde er niet naar, toch laat ik ze nu even lekker rondfladderen.
Eerst het gedichtje nog even:

Als een vlinder
Vloog je door ons leven en ook er uit.
Constant fladderend, prachtig, ongrijpbaar.
En als een vlinder konden we je veel te kort ontmoeten
Hoe moeilijk moet het leven voor jou zijn geweest.
Wij vonden het heel mooi om jou mee te mogen maken.

Ook waren er gedichtjes te vinden op de condoleancekaartjes voor ons.
De allermooiste vond ik deze:

Als een vlinder heengevlogen,
Omringd door liefde heengegaan.
Afscheid is niet het einde
Herinneringen blijven bestaan.
Het allermooiste zit in je hart.
Hou je door koesteren dichtbij,
Zo laat je niet alleen verdriet
Maar ook de liefde vlindervrij.

En als je er verder op let, dan zie je natuurlijk overal vlinders. Tel ze maar, wel 4, nog nooit gezien, dit bordje hebben we al jaren:

De vaders van de oude voetbalclub van Maarten, waar Bert jaren mee naar wedstrijden is getogen, hadden samen diep nagedacht wat ze zouden geven. Het werd deze vlinder, in de stijl van Gaudi. Is geland boven de keukendeur. Prachtig!

Er zat ook nog een ultrakort gedenkwaardig gedichtje bij:

Ook al voelde Sam zich vaak minder,
wij zagen hem als een kleurrijke Vlinder.

En ik kocht een vaas. Voor mijn deel van de as. Mooie vaas! Pas bij ontvangst en deksel openen zag ik aan de binnenkant ervan……..

Ja ik praat nog met Sam.
Niet dagelijks hoor, ik praat veel meer met levende mensen, don’t worry!

Maar vandeweek weer, vlak na het wakkerworden.
Bert zei namelijk de dag ervoor, dat hij regelmatig eraan denkt hoe Sam zich gevoeld moet hebben in de laatste nacht, toen hij alleen naar huis liep van het café.
Dat leek mij wel wat om eens te vragen.
Sas: “En, wat voelde je toen Sam?
Sam: “Nou, ik weet niet zo goed wat ik voelde, want het was van alles. Natuurlijk was ik ook niet nuchter, dus dat scheelt! En ik voelde die doodsdrang. Maar ik voelde ook allerlei prettige dingen hoor. Ik kon de liefde voor alles ook voelen, juist nu alle onverdraaglijke zware en moeilijke dingen opgelost zouden gaan worden.”
Sas: “Ja Sam, ik voel ook veel liefde voor jou. Maar ik weet niet zo goed wat ik daar nou mee moet…..”
Sam: “Maar dat ben je niet kwijt hoor! Dat heb je juist over vanaf nu, want nu hoef je die niet meer te proberen dat aan mij te slijten. Je hebt nu juist meer over voor alle andere mensen om je heen!”

Of deze:
Lig ik weer eens een keer snachts in bed wakker.
Dan komt het om me afrollen. Het is gewoon teveel. Corona, dan Sam, dan ook nog dat de kanker zo weer terug kan komen. Dan roep ik:
“Sam, het is teveel, gewoon teveel!” 
Sam: “Kijk, nou snap je het mams, zo was het nou voor mij. Het was gewoon teveel. Teveel moeilijkheden.”
Sas: “Maar ik maak mezelf toch niet dood?” 
Sam: “Nou, ieder mens is weer anders hé? Kan jij het goede voorbeeld geven……. Never give up. Never surrender!” (Quote uit de erg leuke Science fictionsatire Galaxy Quest)
Sas:  “Ja, maar jij hebt het wel opgegeven!” 
Sam: “Dat was geen opgeven. Dat was overmacht. Jij bent zoveel wijzer mamsie. Lees je eigen blog maar eens! 
Sas: “Tja, wat kan ik daar nou nog op zeggen? Ik hou van je, Sam”
Sam: “Ik hou van je, mamsie. En nou weer slapen!” 

Dat is wel een paar zakdoekjes groot hoor, als ik die zou gebruiken.
Meestal gebruik ik mijn mouw. O jee, is dat wel coronaproof?

Afgelopen week hebben we, eindelijk, een gesprek gehad met een aantal van de behandelaren van Sam van de acute psychiatrische dienst in Utrecht. Was aardig verlaat door de vakantie.
Ze doen altijd een uitgebreide evaluatie met elkaar en daarna met de naasten na een zelfdoding, om te kijken of er zaken beter hadden kunnen gedaan worden.

Voor Bert hoefde het niet zo, en dus was Maarten mijn steun en toeverlaat bij dit gesprek.
Ze hebben er echt goed de tijd voor genomen, wel anderhalf uur.
Sam had al allerlei over de contacten met de krisisdienst verteld aan ons.
Wat hij helemaal niet vertelde echter, was dat ze hem vorig jaar twee maal hebben proberen te verwijzen naar twee verschillende, vrij uitgebreide behandelprogramma’s van hen en dat hij het beide keren na een enkel gesprek volledig liet afweten. Dus ze hebben echt hun best wel gedaan. Dat wisten wij helemaal nog niet.

Errug triest is dat weer. Maar ook passend in het plaatje van een grillig, ambivalent karakter wat wel veel plannen kon maken maar ze steeds slechter kon realiseren. En hij was net te stabiel en te goed bij de tijd om hem tot wat dan ook te kunnen dwingen, want zo is dat geregeld in Nederland. Of dwingen wel tot een beter resultaat had geleid….. ach, het lijkt mij eigenlijk niet en ook zullen we het toch nooit weten.

Poe.

Dan ook steeds meer corona op het werk.
En steeds iets langere wandelingetjes, die regelmatig niet om alle regenbuien heen kunnen dus er dwars doorheen gaan.

Een leven vol complicaties.

Maar nog steeds nog steeds, als je vrede kunt vinden in de werkelijkheid en die niet op wat voor level dan ook probeert te veranderen als dat niet mogelijk is….. wat blijft het leven dan mooi!

Deze week is Sam weer thuisgekomen.
Nou ja, de helft van Sam. De andere helft heeft Maarten meegenomen.
Eerst is er een wettelijke wachttijd van een maand voordat je het mag opvragen. Dat ze zonodig nog geheime gifstoffen kunnen opsporen.
En om de familie de gelegenheid te geven om het eens te worden over wat ze met die as willen, zodat ze elkaar niet met de as om de oren gaan slaan ofzo.
Dan mag je pas bellen voor een afhaal-afspraak en daar is dan ook weer een wachttijd voor van een maand. Voor het ophalen van een rechthoekige plastic container die nauwelijks open te krijgen is en het ondertekenen van het afhaalbewijs. Tezamen kost dat minstens vijf minuten.
Maarten en ik hebben dat samen gedaan en we werden er eigenlijk een beetje melig van. Zo maf, Sam in een (vrij zware) box.

En toch is het ook wel wat. Toch weer roerend.
Hij (nou ja, halve hij) zit nu in een allerprachtigste vaas in de huiskamer. Als ik de vaas beethoud, dan word ik helemaal…..rustig.
Geen idee waarom, maar nou ja, rustig is altijd goed.

En na het as ophalen deden we onze driemaandelijkse KFC sessie.
Dat is ons eens per kwartaal veel teveel volstoppen met fastfood kip.
Deed ik al jaren met de kids, en blijven we doen. De laatste keer was nog met Sam, anderhalve dag voordat zijn leven eindigde. Ik dacht dat ik daar helemaal emotsioneel van zou worden om die reden, maar nee hoor, lekker lopen schranzen.
En Sam er gezellig bij op tafel. In zijn vaas. En in zijn box.

Maar verder zwalken we gewoon voort. Dan weer een goede dag, een fijn bezoek, dan weer een slechte nacht, een dag vol innerlijke motregen……