Afgelopen week hebben we, eindelijk, een gesprek gehad met een aantal van de behandelaren van Sam van de acute psychiatrische dienst in Utrecht. Was aardig verlaat door de vakantie.
Ze doen altijd een uitgebreide evaluatie met elkaar en daarna met de naasten na een zelfdoding, om te kijken of er zaken beter hadden kunnen gedaan worden.
Voor Bert hoefde het niet zo, en dus was Maarten mijn steun en toeverlaat bij dit gesprek.
Ze hebben er echt goed de tijd voor genomen, wel anderhalf uur.
Sam had al allerlei over de contacten met de krisisdienst verteld aan ons.
Wat hij helemaal niet vertelde echter, was dat ze hem vorig jaar twee maal hebben proberen te verwijzen naar twee verschillende, vrij uitgebreide behandelprogramma’s van hen en dat hij het beide keren na een enkel gesprek volledig liet afweten. Dus ze hebben echt hun best wel gedaan. Dat wisten wij helemaal nog niet.
Errug triest is dat weer. Maar ook passend in het plaatje van een grillig, ambivalent karakter wat wel veel plannen kon maken maar ze steeds slechter kon realiseren. En hij was net te stabiel en te goed bij de tijd om hem tot wat dan ook te kunnen dwingen, want zo is dat geregeld in Nederland. Of dwingen wel tot een beter resultaat had geleid….. ach, het lijkt mij eigenlijk niet en ook zullen we het toch nooit weten.
Poe.
Dan ook steeds meer corona op het werk.
En steeds iets langere wandelingetjes, die regelmatig niet om alle regenbuien heen kunnen dus er dwars doorheen gaan.
Een leven vol complicaties.
Maar nog steeds nog steeds, als je vrede kunt vinden in de werkelijkheid en die niet op wat voor level dan ook probeert te veranderen als dat niet mogelijk is….. wat blijft het leven dan mooi!
blogvansaskia 