Omdat de vakantie naar La Palma niet doorging vanwege annulering van de vliegtuigen, zijn we een week naar Terschelling gegaan. Ook een eiland tenslotte.
Het klimaat in november (urenlange dichte mist, gure wind, voorbijrazende buien, afgewisseld met hele heldere zonnige perioden) geeft gecombineerd met een wat melancholische omgeving een mooie aansluiting op onze huidige levensfase.
Eerst het huisje. Uitgekozen op betaalbaarheid, nabijheid van het strand en uitzicht. Gelukkig is de inrichting zodanig, dat we direct bij aankomst al een beetje de slappe lach krijgen.
Zes bedden. Hele kleine woonkamer met vier stoelen. Douche te bereiken via een slaapkamer met stapelbed (dus niet via de master bedroom, die overigens zo groot is dat je je langs de wastafel moet wringen om een bed te bereiken.)
Enkel glas in alle ramen behalve eentje. Hierdoor in de slaapkamer zeer natte ramen, die pas einde van de daag opdrogen ondanks ventileren en zelfs radiator aan.
De kraan in de keuken heeft de warme kraan rechts, in tegenstelling tot alle andere kranen en de usance in nederland.
Niet tegen de voordeur aanschoppen, want dan kan dat rotte stuk afbreken!
Keuken is 2 x 2 meter. Aanrecht zoals mijn opa dat had, heette toen graniet, beige met steentjes en zwartwitte tegeltjes als wasbak, ook net zo nostalgisch gebarsten als die van mijn opa.
Cassettedeck in de woonkamer!
Maar wel nieuwe geurige bedden. En zes mooie fietsen in de schuur, die we allemaal mogen gebruiken. En vrij uitzicht door het huiskamerraam op een duinmeer. En 500 meter over de hele steile duin en je bent op het strand.
en Sam op de schoorsteen.
Wandelen en daarbij dagelijks records breken in afstand (voor Saskia).
Bert soms ook nog fietsen, 1 keer helemaal naar de punt van het eiland over 8 kilometer strand (want het fietspad was zo slecht dat het strand nog beter fietste). Dan lekker koken en savonds samen fillempje kijken.
Als het leven zo simpel is, dan is het het makkelijkst om vrede ermee te voelen.
blogvansaskia 