Ja dat vragen mensen (is ook heel goed natuurlijk)
Maar wat is daarop het antwoord?
Eigenlijk steeds hetzelfde: soms goed en dagelijks enige malen helemaal niet goed. Dan lopen de tranen over mijn wangen. Een minuut, vijf minuten. Toch meestal als ik alleen ben, dat huilt makkelijker. In bed. Tijdens tandenpoetsen is ook een favoriete. Tijdens boswandelingen in me eentje ook. Is niet erg, valt helemaal niet op tussen al die bomen en op 1 of andere manier combineert dat wel met wandelen.
Ik moet alleen oppassen, dat ik dan in gezelschap niet teveel Mooie Sterke Uitstraling doe, want een overmaat daaraan maakt erg eenzaam.
Maar, als je er een centimeter naast legt , dan zie je dat het aantal minuten huilen van de laatste weken, gedeeld door het aantal twee maanden geleden, maal het aantal uren wat ik nu werk, opgeteld bij het aantal minuten wandelen, en dan gecorrigeerd met het percentage tijd dat ik niet goed slaap…… Eeehhhh Ben je er nog?
Dan ga ik vooruit, grosso modo.
Al is deze tijd van het jaar, altijd al, en beetje buuuh met al die grijze luchten zo vaak en grauwe ochtendschemeringen…
Ik zag laatst The Singing Club, feelgooedfilm waar o jee wel een Zoon in Gesneuveld is. Gewoon lekker huilen in de bioscoop, dat is het punt niet. Maar ik was ook wel een beetje trots: die Moeder van de Gesneuvelde slaagt er pas op meer dan halverwege de film in, om eens lekker te gaan instorten. Dan is mijn drempel toch een stuk lager en daar ben ik wel tevreden mee.
Maar ook lees je dat nabestaanden melden dat het allemaal Wel een Beetje Gaat en dat ze dan na maaaaanden opeens verschrikkelijk instorten. Die optie hou ik maar steeds in mijn achterhoofd, dat dat altijd nog kan. Maar niet te voorzien is. En mogelijk te voorkomen door te streven naar niets achterhouden.
Gisteren dacht ik even: O daar komtie! Ik zal het uitleggen:
Ik wilde nog zo graag een keer naar La Palma, net als vorig jaar. In november dus niet gelukt want geen vliegtuig vloog. Vanaf januari kun je weer elke week direct vliegen.
(Wandelen en vooral Wandelvakanties hebben op dit moment een hoog level van heilzaamheid voor mij en ook wel voor Bert. )
Ik kijken, vliegtickets te krijgen, in ons lievelingsdorpje in de beschutte baai aan zee nog een paar mooie appartementjes vrij (het dorpje is onder andere zo lief omdat er heel weinig toeristische opties zijn). Ik direct vrij vragen in een week in januari dat dat makkelijk zou kunnen, maar geen reactie gekregen van de roosterbeheerder.
1 dag later kijk ik: mooiste, voordelige, rustige appartement weg! Paar uur later: alle vliegtickets tot half februari verdwenen! Wie weet wel dankzij de Black Friday Voordeeldeals op vliegtickets!
En dan stort ik helemaal in. Kan niet ophouden met verdriet hebben.
Uiteindelijk heb ik met morele steun van Bert dan gewoon maar in februari buiten de schoolvakantie tickets en een appartement gereserveerd, zonder toestemming vooraf van de Vakantietoebedeler. Dat moet dan maar. Volgens mij betrof het hier geen vakantie, maar een geneesmiddel!
En dat zorgt dan, toch, voor opdrogen van de tranen. Dus viel dat Verschrikkelijke Instorten uiteindelijk weer verschrikkelijk mee…..
blogvansaskia 