Maand: december 2020

Er zijn allerlei zaken die ik niet meer in mijn hoofd krijg. Het is een stuk erger geworden sinds Sam het leven verliet. 

Allerlei informatie op medisch gebied, nieuwe platforms, nascholingen over visie op de eerstelijns gezondheidszorg…. Bert luisterde net naar een podcast over microsoft, waar ze heel veel woorden gebruiken om te bespreken of het programma paint nog bij de tijd is, of zo.

En wat is nu het meest intrigerende? Ik kom er maar steeds niet achter of dit een gevolg is van veroudering, dat ik het allemaal niet meer bijbeen doordat ik teveel stress ben tegengekomen, of omdat ik nu eindelijk wijs ben geworden en ik alle niet relevante ballast kan uitfilteren. Er is eigenlijk geen absolute manier om dit onderscheid te kunnen maken. 

Ik ben wel een beetje slordiger geworden, maak iets meer foutjes. En ik werk nog helemaal niet zoveel als dit voorjaar. Maar ik maak geen grote fouten. Er gaan geen grote dingen mis. Ik loop niet dramatisch achter ten aanzien van nieuwe ontwikkelingen. Ik blijk toch voldoende punten te gaan halen voor diensten en nascholingen om gewoon opnieuw te worden geregistreerd als huisarts (dat moet elke vijf jaar).

En Bert heeft hetzelfde, sommige zaken interesseren hem gewoon niet meer. En andere Saskia (van overleden Lukas) heeft ook hetzelfde.

En ik zou ook niet weten wat er gedaan of nagelaten kan worden om hier iets te veranderen. 
Dus gaan we het gewoon zien, en houden we beide opties open! 

December is van oudsher een maand met veel bijzondere taken en (leuk) gedoe.
Sinterklaas verzinnen, kerstboom en kerstlichtjes installeren, etentjes organiseren (nu iets minder), dienstrooster maken, kerstkaart maken en rondzenden (dit jaar 115 ofzo).

Veel prikkels en deadlines maken mij altijd al een beetje onrustig en nu meer dan anders.
En Bert en ik zijn opeens een poosje helemaal in mineur en melancholisch.
Waarom?
Niet echt vanwege dat het voorheen zo fijn was met het gezin.
Oudjaar wilden de jongens al jaren doorbrengen al drinkend met vrienden. En kerst? Vorig jaar had Sam al veel weerstand tegen verplicht familie-gedoe.
Waarom dan wel?
Misschien door het maken van de kerstkaart, erg mooi maar ook symbolisch met Sam die wegvliegt als vlinder.
Misschien gewoon door de duisternis en vochtige kou en lockdown.
Misschien doordat er steeds meer leven zich vult met Geen Sam.
Misschien omdat we opeens Sam z’n oude kamer aan het herinrichten zijn.

Wij zijn niet heel erg van de opruimerige en vinden derhalve op zijn kamer nog van alles. Een rondslingerend stapeltje mooie beoordelingen van zijn verpleegkunde-opleiding, huiswerk in Sams karakteristieke nauwelijks leesbare handschrift, en zelfs 1 onbetaalde rekening uit 2017.
Het wegdoen van zijn (oude, gehavende) bed en simpele bureautje is toch ook weer een stap. Verdwijnt hij weer een beetje meer uit ons leven.

Het wordt nu een loopband-plantenopkweek-kamer.
Er stond al een tafel voor het raam op het zuiden met daglichtlamp voor de paprika’s en tomaten, potjes, aarde, enzovoort. Mooi tafelzeiltje op gedaan.
En Bert heeft na de start van de nieuwe lockdown gelijk een loopband gekocht en die staat daar nu ook.
Alleen het omhoogslepen van dat loeizware ding is al voldoende sport voor een heel weekend. Daarbij nog een nieuw vloertje leggen, kasten versjouwen en monitortje monteren voor de broodnodige afleiding.

Het resultaat is, zoals zo vele zaken in ons leven, tegelijkertijd droevig en mooi en…….levend!

Nooit eerder kon ik mijzelf zo slecht warmhouden. Mijn temperatuur regulatie is al jaren behoorlijk labiel, dan hardnekkig te koud, dan te warm. Maar nu ben ik nog veel kouwelijker. En Bert ook een beetje.
Is vast heel symbolisch. 

Wandelen gaat eigenlijk geweldig en dan blijf ik ook goed warm. 
Vandaag 17.785 stappen gelopen in het modderige prachtige Limburgse (en belgische) heuvelland. Zie ook foto’s hieronder. 
De laatste keer dat ik zoveel heb kunnen lopen is…. Zomer 2017! 
Op je ouwe dag waar dan ook flink in vooruit komen – heerlijk. 

Maar dan na dat wandelen, als ik even ophoud te bewegen, is de enige manier om binnen afzienbare tijd te ontkleumen onder drie dekbedden met een kruik, en dan nog mis ik mijn Electrische Deken…. 

Symboliek van het level: van dik hout zaagt men planken?
Zo iets:
Zo lang we blijven bewegen stroomt het leven door ons heen.
En is het ook mooi.
En als we dan, daarna, echt stilstaan, dan….. voelen we de warmteloosheid van ons verlies…. 
Zo iets? 

Ja we hebben het gevoerd. in gezamenlijk familie-overleg besloten dat wel vieren in ieder geval veel minder naar is dan niet vieren.
Ja ja. Met gedichten. en zelfs verstoppen. en zelfs ingepakte sokken!

Raar natuurlijk, want anders als ooit tevoren zo met z’n drieeën.

ik kon het niet laten 1 Gevoelig Gedicht te maken voor Maarten. En die mag ik hieronder weergeven. Kreegtie 2 chocoladeletters: een M en een S.
don’t worry, de rest van de gedichten was licht vermakelijk, enigszins prekerig, en licht plagend, dus heel normaal.

Lieve Maarten,

Wij zijn heel blij met jou als zoon,
maar dat is echt niet zo gewoon,
want wij hadden er eerst wel twee
en nu maar 1, dat valt niet mee.

Met liefde en ook zeer gedreven
gaven wij graag jullie het leven.
En zelfs met hulp van IVF
maar: Sint, maak het nu niet te klef!

Door handicap en ook door pech
sloop Sam echt van het leven weg.
En wat jij nu niet delen zult:
Voor Sint is dat niet Sam z’n schuld

Het leven was hem gwoon te zwaar,
dat klinkt raar maar dat is vast waar.
Hij had niet de skills en was ook kwijt
de voeling met de realiteit

Maar hij blijft wel deel van ons leven,
Steeds ons kind, al was ‘t maar even.
En al vind jij dat misschien knetter
Sint geeft jou nu…..een tweelingletter!

Sint en Piet.