December is van oudsher een maand met veel bijzondere taken en (leuk) gedoe.
Sinterklaas verzinnen, kerstboom en kerstlichtjes installeren, etentjes organiseren (nu iets minder), dienstrooster maken, kerstkaart maken en rondzenden (dit jaar 115 ofzo).
Veel prikkels en deadlines maken mij altijd al een beetje onrustig en nu meer dan anders.
En Bert en ik zijn opeens een poosje helemaal in mineur en melancholisch.
Waarom?
Niet echt vanwege dat het voorheen zo fijn was met het gezin.
Oudjaar wilden de jongens al jaren doorbrengen al drinkend met vrienden. En kerst? Vorig jaar had Sam al veel weerstand tegen verplicht familie-gedoe.
Waarom dan wel?
Misschien door het maken van de kerstkaart, erg mooi maar ook symbolisch met Sam die wegvliegt als vlinder.
Misschien gewoon door de duisternis en vochtige kou en lockdown.
Misschien doordat er steeds meer leven zich vult met Geen Sam.
Misschien omdat we opeens Sam z’n oude kamer aan het herinrichten zijn.
Wij zijn niet heel erg van de opruimerige en vinden derhalve op zijn kamer nog van alles. Een rondslingerend stapeltje mooie beoordelingen van zijn verpleegkunde-opleiding, huiswerk in Sams karakteristieke nauwelijks leesbare handschrift, en zelfs 1 onbetaalde rekening uit 2017.
Het wegdoen van zijn (oude, gehavende) bed en simpele bureautje is toch ook weer een stap. Verdwijnt hij weer een beetje meer uit ons leven.
Het wordt nu een loopband-plantenopkweek-kamer.
Er stond al een tafel voor het raam op het zuiden met daglichtlamp voor de paprika’s en tomaten, potjes, aarde, enzovoort. Mooi tafelzeiltje op gedaan.
En Bert heeft na de start van de nieuwe lockdown gelijk een loopband gekocht en die staat daar nu ook.
Alleen het omhoogslepen van dat loeizware ding is al voldoende sport voor een heel weekend. Daarbij nog een nieuw vloertje leggen, kasten versjouwen en monitortje monteren voor de broodnodige afleiding.
Het resultaat is, zoals zo vele zaken in ons leven, tegelijkertijd droevig en mooi en…….levend!
blogvansaskia 